Vangelo di San Luca, capitolo 23, versetti 1-31.33.44-56
23 – 1E, si u ngre e tërë mbledhja, e qelltin te Pilati; 2e zunë e e ngalestin, tue thënë: “Gjetëtim këtë çë prir popullin tonë, ture i ndaluar atyre t’i paguajën tributet Qesarit e thoj edhe se ai është Krishti rregj”. 3Pilati e pyejti ture i thënë: “Ti je rregji i Judhinjvet?”. Ai ju përgjegj atij e i tha: “Ti vetë e thua!”. 4Pilati i tha kryepriftit dhe gjindjes: “U nëng gjënj ftesë te ky njeri”. 5Po ata më fort thojin: “Ky njeri i prier trutë popullit tonë ture mësuar ndëpër gjithë Judhenë, çë nga Galilea njera këtu”. 6Pilati, si gjegj “Galilea”, pyejti nëse ai njeri ish galilé; 7e, si xu se ish nga vendi nën zotërinë e Erodhit, e dërgoi tek Erodhi, sepse edhe ai ndodhej në Jerusalim, ndër ato ditë. 8Erodhi, si pa Jisuin, u gëzua shumë, se kish shumë mot çë doj t’e shih, sepse gjegjnij shumë shërbise mbi atë, e shpresonij të shih ndonjë mërakull të bënur nga ai. 9E pyeti pra mbi shumë shërbise po ai s’i përgjegjej fare atij. 10Rrijin atje kryepriftrat e skribët ture e ngalesur atë më shumë. 11Ahiera Erodhi, pra çë e shajti me ushtarët e tij, e veshi me një të veshur të bardhë dhe e dërgoi te Pilati. 12E u bënë miq njeri me jetrin, Pilati e Erodi në atë ditë, sepse më parë ishin mbë të zënë.
13E Pilati, thërritur kryepriftrat, krerët dhe popullin, i tha atyre: “Më sualltit mua këtë njeri si një çë prier popullin, e njo se u përpara juve e skalljova e s’gjeta mos një ftesë për të cilën ju e ngalesni; e as Erodhi, sepse na e dërgoi prapë. Njo, faregjë ky bëri se të jetë i dënuar për vdekje. 16Prandaj u, pëstaj çë e rrahënj, e lë të verë”. [17] 18Po ata u vunë tue thërritur gjithë bashkë e ture thënë: “Nxire nga jeta këtë e lëshona neve Barabën!”. 19Ky ish shtënë në filaqi për kryengritje në qytet e për vrasje.
20Njetër herë prandaj Pilati i foli atyre, se doj t’e lëj të lirë Jisuin. 21Po ata thërrisjin fort e thojin: “Vëre mbë kryq, vëre mbë kryq!”. 22E ai për të tretën herë i tha atyre: “Po çë të keq bëri ky? U nëng gjeta ndonjë ftesë për vdekje, tek ai. Mëndaj e rrahënj shumë e pëstaj e lëshonj”. 23Po ata thërrisjin me thirrma të mëdha, tue lypur se t’ish i vënë mbë kryq. E të thërriturat e tyre shtohëshin. 24E Pilati gjykoi të bëhej si duajin ata. 25E i la atë çë kish qënë vënur në filaqi për kryengritje e vrasje, çë lyptin ata, e Jisuin pra ja la t’i bëjin çë dojin.
26E, si e nxuartin jashtë, rrëmbyen Simonin, një qirenè çë vij nga dheu, e i vunë kryqen ngrah, se t’e sillë prapa Jisuit. 27I vej pas një shumicë e madhe gjindësh, e grash, të cilat rrahjin stomahjin e qajin për atë. 28Po Jisui u pruar e i tha atyre: “Bija të Jerusalimit, mos qani për mua, po qani për ju e për bijtë tuaj, 29sepse, njo, vijën ditë kur të thonë: Të lumtura ato gra shterpa e ata barqe çë s’lenë bij dhe ata gjinj çë s’dhanë sisë. 30Ahiera do të zënë e i thonë malevet: Bini mbi ne! e rehjevet: Mbulona! 31Sepse nëse mbi drurin e njomë bëjën këto, mbi të thatin çë do të bëhet?”.
33E kur errunë te një vend çë thërritet Kutull, atje vunë mbë kryq atë e dy të keqtë, njèrin nga e djathta e jetrin nga e shtrëmbura.
44Ish si ora e gjashtë kur dielli u vrë, e u err ndëpër gjithë jetën njera tek e nëndëta orë. E veli i tempullit u nda dysh. 46E Jisui thërriti me zë të madh e tha: “Tatë, ndër duart e tua e lë shpirtin tim”. 47E, si tha kështu, vdiq.
E si qenturjoni pa çë u bë, lavdëroi Perëndinë tue thënë: “Me të vërtetë ky ish një njeri i drejtë!”. 48E gjithë ata gjindë, ardhur se të ruajin atë çë bëhej, kur panë çë kish ndodhur, prirshin ture i ratur stomahjit. 49E rrijin atje, prej së larg, gjithë ata çë e njihjin, si edhe gratë çë i kishin ardhur pas nga Galilea, ture ruajtur këto shërbise.
50E njo se ish një burrë çë thërritej Sepë, këshilltar i sinedrit, njerì i mirë e i drejtë. 51Ky s’kish qënë dakord me vendimin dhe me të bërit e tyre. Ai ish nga Arimatea, një qytet i Judhesë, e prit edhe ai rregjërinë e Perëndisë. 52Ky vate te Pilati e i lypi kurmin e Jisuit. 53E, si e zdrypi nga kryqja, e pështolli me një sindon edhe e vu te një varr të gërmuar te guri, ku s’u kish vënë adhe mosnjerì. 54E ish dita e së prëmtjes, e dihej e shtuna. 55E i vanë pas Sepës edhe gratë çe kishin ardhur bashkë me Jisuin nga Galilea, e panë varrin e si qe vënur kurmi i tij. 56E, si u pruartin, përgatitëtin aroma e valra të mershëm. Po të shtunën u prëjtin, sipas kumandamentit.
1 Tutta l’assemblea si alzò; lo condussero da Pilato 2e cominciarono ad accusarlo: “Abbiamo trovato costui che metteva in agitazione il nostro popolo, impediva di pagare tributi a Cesare e affermava di essere Cristo re”. 3Pilato allora lo interrogò: “Sei tu il re dei Giudei?”. Ed egli rispose: “Tu lo dici”. 4Pilato disse ai capi dei sacerdoti e alla folla: “Non trovo in quest’uomo alcun motivo di condanna”. 5Ma essi insistevano dicendo: “Costui solleva il popolo, insegnando per tutta la Giudea, dopo aver cominciato dalla Galilea, fino a qui”. 6Udito ciò, Pilato domandò se quell’uomo era Galileo 7e, saputo che stava sotto l’autorità di Erode, lo rinviò a Erode, che in quei giorni si trovava anch’egli a Gerusalemme. 8Vedendo Gesù, Erode si rallegrò molto. Da molto tempo infatti desiderava vederlo, per averne sentito parlare, e sperava di vedere qualche miracolo fatto da lui. 9Lo interrogò, facendogli molte domande, ma egli non gli rispose nulla. 10Erano presenti anche i capi dei sacerdoti e gli scribi, e insistevano nell’accusarlo. 11Allora anche Erode, con i suoi soldati, lo insultò, si fece beffe di lui, gli mise addosso una splendida veste e lo rimandò a Pilato. 12In quel giorno Erode e Pilato diventarono amici tra loro; prima infatti tra loro vi era stata inimicizia. 13Pilato, riuniti i capi dei sacerdoti, le autorità e il popolo, 14disse loro: “Mi avete portato quest’uomo come agitatore del popolo. Ecco, io l’ho esaminato davanti a voi, ma non ho trovato in quest’uomo nessuna delle colpe di cui lo accusate; 15e neanche Erode: infatti ce l’ha rimandato. Ecco, egli non ha fatto nulla che meriti la morte. 16Perciò, dopo averlo punito, lo rimetterò in libertà”. [ 17] 18Ma essi si misero a gridare tutti insieme: “Togli di mezzo costui! Rimettici in libertà Barabba!”. 19Questi era stato messo in prigione per una rivolta, scoppiata in città, e per omicidio.
20Pilato parlò loro di nuovo, perché voleva rimettere in libertà Gesù. 21Ma essi urlavano: “Crocifiggilo! Crocifiggilo!”. 22Ed egli, per la terza volta, disse loro: “Ma che male ha fatto costui? Non ho trovato in lui nulla che meriti la morte. Dunque, lo punirò e lo rimetterò in libertà”. 23Essi però insistevano a gran voce, chiedendo che venisse crocifisso, e le loro grida crescevano. 24Pilato allora decise che la loro richiesta venisse eseguita. 25Rimise in libertà colui che era stato messo in prigione per rivolta e omicidio, e che essi richiedevano, e consegnò Gesù al loro volere.
26Mentre lo conducevano via, fermarono un certo Simone di Cirene, che tornava dai campi, e gli misero addosso la croce, da portare dietro a Gesù.
27Lo seguiva una grande moltitudine di popolo e di donne, che si battevano il petto e facevano lamenti su di lui. 28Ma Gesù, voltandosi verso di loro, disse: “Figlie di Gerusalemme, non piangete su di me, ma piangete su voi stesse e sui vostri figli. 29Ecco, verranno giorni nei quali si dirà: “Beate le sterili, i grembi che non hanno generato e i seni che non hanno allattato”. 30Allora cominceranno a dire ai monti: “Cadete su di noi!”, e alle colline: “Copriteci!”. 31Perché, se si tratta così il legno verde, che avverrà del legno secco?”.
33 Quando giunsero sul luogo chiamato Cranio, vi crocifissero lui e i malfattori, uno a destra e l’altro a sinistra.
44 Era già verso mezzogiorno e si fece buio su tutta la terra fino alle tre del pomeriggio, 45perché il sole si era eclissato. Il velo del tempio si squarciò a metà. 46Gesù, gridando a gran voce, disse: “Padre, nelle tue mani consegno il mio spirito“. Detto questo, spirò.
47Visto ciò che era accaduto, il centurione dava gloria a Dio dicendo: “Veramente quest’uomo era giusto”. 48Così pure tutta la folla che era venuta a vedere questo spettacolo, ripensando a quanto era accaduto, se ne tornava battendosi il petto. 49Tutti i suoi conoscenti, e le donne che lo avevano seguito fin dalla Galilea, stavano da lontano a guardare tutto questo.
50Ed ecco, vi era un uomo di nome Giuseppe, membro del sinedrio, buono e giusto. 51Egli non aveva aderito alla decisione e all’operato degli altri. Era di Arimatea, una città della Giudea, e aspettava il regno di Dio. 52Egli si presentò a Pilato e chiese il corpo di Gesù. 53Lo depose dalla croce, lo avvolse con un lenzuolo e lo mise in un sepolcro scavato nella roccia, nel quale nessuno era stato ancora sepolto. 54Era il giorno della Parasceve e già splendevano le luci del sabato. 55Le donne che erano venute con Gesù dalla Galilea seguivano Giuseppe; esse osservarono il sepolcro e come era stato posto il corpo di Gesù, 56poi tornarono indietro e prepararono aromi e oli profumati. Il giorno di sabato osservarono il riposo come era prescritto.