VANGELO (Mc 10, 32 – 45) VANGJELI

Nd’atë mot, Jisui, si muar njetër herë mënjanë dymbëdhjetet Apostul, zu e i tha atyre ato çë kish t’i bijin: “Njo, na hipemi në Jerusallim dhe i Biri i njeriut do të jetë i dhënë Kryepriftravet edhe Skribëvet: do t’e dënojën me vdekje, dhe do t’e japën ndër duart e paganëvet, do t’e përqeshjën, do t’e rrahjën, do t’i pështyjën dhe do t’e vrasën, po, pas tri ditësh, do të ngjallet”.

E ju qastin atij Japku e Janji, të biltë e Zebedheut, ture i thënë: “Mjeshtër, duami të na bësh atë çë të lipmi”.

Ai i tha atyre: “Ç’doni të ju bënj juve?”.

Ju përgjegjtin: “Jipna neve të ulemi, te lavdia jote, një ka e djathta jote e një ka e shtrëmbura jote”.

Jisui i tha atyre: “Ju s’e dini atë çë lypni. Mund t’e pini ju qelqin çë pi u, o të pagëzoheni me pagëzimin me kë u jam i pagëzuar?”.

Ju përgjegjtin: “Mundmi”.

E Jisui tha: “Qelqin çë u pi edhe ju do t’e pini, e pagëzimin çë u marr, edhe ju do t’e mirrni. Po të uleni nga e dhjathta ime o nga e shtrëmbura ime s’më nget mua t’e jap, sepse është për ata për të cilët qe ndrequr”.

Kur gjegjëtin këtë, të tjerët dhjetë u zëmëruan me Japkun e Janjin.

Ahiera Jisui, si i thërriti afër, i tha atyre: “Ju dini se ata çë janë të mbajtur si krerë të populvet zotërojën mbi ata,dhe të më dhenjtë e tyre ushtrojën pushtetin mbi ta.

Po ndë mes të juve s’është kështu; po kush do të jetë i madh ndër ju, do të bëhet shërbëtori juaj, e kush do të jetë i pari ndër ju, ka të jetë shërbëtori i gjithëve.

I Biri i njeriut nëng erth se t’ish shërbyer, po se të shërbenij e të jip jetën e tij në shpërblim për shumë”.

In quel tempo, Gesù prendendo in disparte i suoi Discepoli, cominciò a dir loro quello che gli sarebbe accaduto: «Ecco, noi saliamo a Gerusalemme e il Figlio dell’uomo sarà consegnato ai sommi sacerdoti e agli scribi: lo condanneranno a morte, lo consegneranno ai pagani, lo scherniranno, gli sputeranno addosso, lo flagelleranno e lo uccideranno; ma dopo tre giorni risusciterà».

E gli si avvicinarono Giacomo e Giovanni, i figli di Zebedèo, dicendogli: «Maestro, noi vogliamo che tu ci faccia quello che ti chiederemo».

Egli disse loro: «Cosa volete che io faccia per voi?».

Gli risposero: «Concedici di sedere nella tua gloria uno alla tua destra e uno alla tua sinistra».

Gesù disse loro: «Voi non sapete ciò che domandate. Potete bere il calice che io bevo, o ricevere il battesimo con cui io sono battezzato?».

Gli risposero: «Lo possiamo».

E Gesù disse: «Il calice che io bevo anche voi lo berrete, e il battesimo che io ricevo anche voi lo riceverete. Ma sedere alla mia destra o alla mia sinistra non sta a me concederlo; è per coloro per i quali è stato preparato».

All’udire questo, gli altri dieci si sdegnarono con Giacomo e Giovanni.

Allora Gesù, chiamandoli a sè, disse loro: «Voi sapete che coloro che sono ritenuti capi delle nazioni le dominano, e i loro grandi esercitano su di esse il potere. Fra voi però non è così; ma chi vuol essere grande tra voi si farà vostro servitore, e chi vuol essere il primo tra voi sarà il servo di tutti.

Il Figlio dell’uomo infatti non è venuto per essere servito, ma per servire e dare la propria vita in riscatto per molti».

VANGJELI Mc 9, 17 – 31 VANGELO

Nd’atë mot, një burrë ju qas Jisuit, ju përmis përpara e i tha atij: “Mjeshtër, solla tek ti tim bir, çë është i zënë ka një shpirt i vuvòsur. Kur e zë, e shtie për trolli e ai nxier shkumë ka gryka, ngërnjàsën dhëmbët e nguroset. Ja thashë dishipulvet të tu t’ja nxirjin, po s’mundëtin”.

Ai ahiera ju përgjegj e i tha: “O jenì e pabesme, njera kur do t’rri me ju? Njera kur kam t’ju duronj? Sìllmenie këtu”. E ja qelltin atij. Si pá Jisuin, shpirti mbjatu e tarandaksi fort djalin; dhe ky, si ra për trolli, shkarzìhej tue nxjerrë shkumë ka gryka.

Jisui pyejti të jatin: “Sa mot ká ç’i bie ky shërbes?” Dhe ai u përgjegj: “Çë kur ish djalë i vogël. E shumë herë e shtu edhe mbë zjarr e nd’ujë, se t’e vrit. Po ndëse ti mund t’bësh gjë, ndihna e ki lipisi për ne”.

Jisui i tha atij: “Ndëse ti mundën! Të gjitha janë të mundshme për atë çë ká besë”.

I jati djalit ju përgjegj me zë të lartë: “Kam besë! Ndihmë te pabesìmi im!”.

Ahìera Jisui, kur pá se mblidhej shumë gjindë, i nëmrei shpirtit të papastër ture i thënë: “Shpirt i vuvosur e i shurdër, u të urdhëronj tij, dil ka aì e mos hyr më!”. E ture thërritur e ture e shkundur fort, duall.

E djali u bë si i vdekur, ashtu çë shumë thojin: “Vdiq!”.

Po Jisui, si e muar për dorje, e ngrëjti dhe ai u ngre shtuara.

Hyri pra te një shpi dhe dishipulit e tij e pyejtin mënjànë: “Pse na s’mundëtim t’e reshtjim?”.

E ai i tha atyre: “Kjo llajé djelsh s’mund të reshtet me më gjë, veç se me të parkalèsurit”.

E si iktin atej, shkojin ndëpër Gallillenë e aì s’doj se kish t’e dij njerì.

Mbësonij dishipulit e tij e i thoj atyre: “I Biri i njeriut është po t’jetë i dhënë ndër duart e njerëzvet e do t’e vrasën; po, një herë i vrarë, pas tri ditësh do të ngjallet”.

In quel tempo, un uomo si accostò a Gesù, si prostrò davanti a lui e disse: «Maestro, ho portato da te mio figlio, posseduto da uno spirito muto. Quando lo afferra, lo getta al suolo ed egli schiuma, digrigna i denti e si irrigidisce. Ho detto ai tuoi discepoli di scacciarlo, ma non ci sono riusciti».

Egli allora in risposta, disse loro: «O generazione incredula! Fino a quando starò con voi? Fino a quando dovrò sopportarvi? Portatelo da me». E glielo portarono. Alla vista di Gesù lo spirito scosse con convulsioni il ragazzo ed egli, caduto a terra, si rotolava spumando.

Gesù interrogò il padre: «Da quanto tempo gli accade questo?». Ed egli rispose: «Dall’infanzia; anzi, spesso lo ha buttato persino nel fuoco e nell’acqua per ucciderlo. Ma se tu puoi qualcosa, abbi pietà di noi e aiutaci».

Gesù gli disse: «Se tu puoi! Tutto è possibile per chi crede». Il padre del fanciullo rispose ad alta voce: «Credo, aiutami nella mia incredulità».

Allora Gesù, vedendo accorrere la folla, minacciò lo spirito immondo dicendo: «Spirito muto e sordo, io te l’ordino, esci da lui e non vi rientrare più». E gridando e scuotendolo fortemente, se ne uscì.

E il fanciullo diventò come morto, sicché molti dicevano: «È morto».

Ma Gesù, presolo per mano, lo sollevò ed egli si alzò in piedi.

Entrò poi in una casa e i discepoli gli chiesero in privato: «Perché noi non abbiamo potuto scacciarlo?».

Ed egli disse loro: «Questa specie di demòni non si può scacciare in alcun modo, se non con la preghiera».

Partiti di là, attraversavano la Galilea, ma egli non voleva che alcuno lo sapesse. Istruiva, infatti, i suoi discepoli e diceva loro: «Il Figlio dell’uomo sta per esser consegnato nelle mani degli uomini e lo uccideranno; ma una volta ucciso, dopo tre giorni, risusciterà».

Vangelo di San Matteo, capitolo 6, versetti dal 14 al 21

Tha Zoti: «Ndëse ju i ndjefshit njerëzvet ftesmat e tyre, Áti juaj ç’është ndër qiell do t’ju i ndjenjë edhe juve. Po ndëse ju s’i ndjefshit njerëzvet, edhe Áti juaj s’ju i ndjen ftesmat tuaja.

E kur agjëroni, mos bëheni të meruar si ipokrìtët, çë shëmtojën faqen e tyre, ashtu çë t’i duken njerëzvet se po agjërojën. Me të vërtetë ju thom juve: tash e patëtin rrogën e tyre.

Po ti, kur agjëron, lýej kryet me val të mershëm e laj faqen, se gjindja mos të shohë se ti agjëron, po vet Áti yt, ç’është i fshehtë; e Ati yt, çë sheh ndë të fshehurit, do të të japë rrogën.

Mos mblidhni për ju thesarë mbi dhé, ku kopica e ndrýshku i grisjën e ku kusarët shkallmojën e vjedhën.

Mblidhni përkundra thesarë ndë qiell, ku jo kopica, jo ndryshku i grisjën, e ku kusarët nëng shkallmojën e s’vjedhjën.

Sepse atjè ku është thesari yt, do të jetë edhe zëmra jote».

Disse il Signore: «Se voi perdonerete agli uomini le loro colpe, il Padre vostro celeste perdonerà anche a voi; ma se voi non perdonerete agli uomini, neppure il Padre vostro perdonerà le vostre colpe.

E quando digiunate, non assumete aria malinconica come gli ipocriti, che si sfigurano la faccia per far vedere agli uomini che digiunano. In verità vi dico: hanno già ricevuto la loro ricompensa.

Tu invece, quando digiuni, profumati la testa e lavati il volto, perché la gente non veda che tu digiuni, ma solo tuo Padre che è nel segreto; e il Padre tuo, che vede nel segreto, ti ricompenserà.

Non accumulatevi tesori sulla terra, dove tignola e ruggine consumano e dove ladri scassinano e rubano.

Accumulatevi invece tesori nel cielo, dove né tignola né ruggine consumano, e dove ladri non scassinano e non rubano.

Perché là dov’è il vostro tesoro, sarà anche il vostro cuore».

Vangelo di San Luca, capitolo 23, versetti 1-31.33.44-56

23 – ¹E, si u ngre e tërë mbledhja, e qelltin te Pilati; ²e zunë e e ngalestin, tue thënë: “Gjetëtim këtë çë prir popullin tonë, ture i ndaluar atyre t’i paguajën tributet Qesarit e thoj edhe se ai është Krishti rregj”. ³Pilati e pyejti ture i thënë: “Ti je rregji i Judhinjvet?”. Ai ju përgjegj atij e i tha: “Ti vetë e thua!”. ⁴Pilati i tha kryepriftit dhe gjindjes: “U nëng gjënj ftesë te ky njeri”. ⁵Po ata më fort thojin: “Ky njeri i prier trutë popullit tonë ture mësuar ndëpër gjithë Judhenë, çë nga Galilea njera këtu”. ⁶Pilati, si gjegj “Galilea”, pyejti nëse ai njeri ish galilé; ⁷e, si xu se ish nga vendi nën zotërinë e Erodhit, e dërgoi tek Erodhi, sepse edhe ai ndodhej në Jerusalim, ndër ato ditë. ⁸Erodhi, si pa Jisuin, u gëzua shumë, se kish shumë mot çë doj t’e shih, sepse gjegjnij shumë shërbise mbi atë, e shpresonij të shih ndonjë mërakull të bënur nga ai. ⁹E pyeti pra mbi shumë shërbise po ai s’i përgjegjej fare atij. ¹⁰Rrijin atje kryepriftrat e skribët ture e ngalesur atë më shumë. ¹¹Ahiera Erodhi, pra çë e shajti me ushtarët e tij, e veshi me një të veshur të bardhë dhe e dërgoi te Pilati. ¹²E u bënë miq njeri me jetrin, Pilati e Erodi në atë ditë, sepse më parë ishin mbë të zënë.

¹³E Pilati, thërritur kryepriftrat, krerët dhe popullin, i tha atyre: “Më sualltit mua këtë njeri si një çë prier popullin, e njo se u përpara juve e skalljova e s’gjeta mos një ftesë për të cilën ju e ngalesni; e as Erodhi, sepse na e dërgoi prapë. Njo, faregjë ky bëri se të jetë i dënuar për vdekje. ¹⁶Prandaj u, pëstaj çë e rrahënj, e lë të verë”. [¹⁷] ¹⁸Po ata u vunë tue thërritur gjithë bashkë e ture thënë: “Nxire nga jeta këtë e lëshona neve Barabën!”. ¹⁹Ky ish shtënë në filaqi për kryengritje në qytet e për vrasje.

²⁰Njetër herë prandaj Pilati i foli atyre, se doj t’e lëj të lirë Jisuin. ²¹Po ata thërrisjin fort e thojin: “Vëre mbë kryq, vëre mbë kryq!”. ²²E ai për të tretën herë i tha atyre: “Po çë të keq bëri ky? U nëng gjeta ndonjë ftesë për vdekje, tek ai. Mëndaj e rrahënj shumë e pëstaj e lëshonj”. ²³Po ata thërrisjin me thirrma të mëdha, tue lypur se t’ish i vënë mbë kryq. E të thërriturat e tyre shtohëshin. ²⁴E Pilati gjykoi të bëhej si duajin ata. ²⁵E i la atë çë kish qënë vënur në filaqi për kryengritje e vrasje, çë lyptin ata, e Jisuin pra ja la t’i bëjin çë dojin.

²⁶E, si e nxuartin jashtë, rrëmbyen Simonin, një qirenè çë vij nga dheu, e i vunë kryqen ngrah, se t’e sillë prapa Jisuit. ²⁷I vej pas një shumicë e madhe gjindësh, e grash, të cilat rrahjin stomahjin e qajin për atë. ²⁸Po Jisui u pruar e i tha atyre: “Bija të Jerusalimit, mos qani për mua, po qani për ju e për bijtë tuaj, ²⁹sepse, njo, vijën ditë kur të thonë: Të lumtura ato gra shterpa e ata barqe çë s’lenë bij dhe ata gjinj çë s’dhanë sisë. ³⁰Ahiera do të zënë e i thonë malevet: Bini mbi ne! e rehjevet: Mbulona! ³¹Sepse nëse mbi drurin e njomë bëjën këto, mbi të thatin çë do të bëhet?”.

³³E kur errunë te një vend çë thërritet Kutull, atje vunë mbë kryq atë e dy të keqtë, njèrin nga e djathta e jetrin nga e shtrëmbura.

⁴⁴Ish si ora e gjashtë kur dielli u vrë, e u err ndëpër gjithë jetën njera tek e nëndëta orë. E veli i tempullit u nda dysh. ⁴⁶E Jisui thërriti me zë të madh e tha: “Tatë, ndër duart e tua e lë shpirtin tim”. ⁴⁷E, si tha kështu, vdiq.

E si qenturjoni pa çë u bë, lavdëroi Perëndinë tue thënë: “Me të vërtetë ky ish një njeri i drejtë!”. ⁴⁸E gjithë ata gjindë, ardhur se të ruajin atë çë bëhej, kur panë çë kish ndodhur, prirshin ture i ratur stomahjit. ⁴⁹E rrijin atje, prej së larg, gjithë ata çë e njihjin, si edhe gratë çë i kishin ardhur pas nga Galilea, ture ruajtur këto shërbise.

⁵⁰E njo se ish një burrë çë thërritej Sepë, këshilltar i sinedrit, njerì i mirë e i drejtë. ⁵¹Ky s’kish qënë dakord me vendimin dhe me të bërit e tyre. Ai ish nga Arimatea, një qytet i Judhesë, e prit edhe ai rregjërinë e Perëndisë. ⁵²Ky vate te Pilati e i lypi kurmin e Jisuit. ⁵³E, si e zdrypi nga kryqja, e pështolli me një sindon edhe e vu te një varr të gërmuar te guri, ku s’u kish vënë adhe mosnjerì. ⁵⁴E ish dita e së prëmtjes, e dihej e shtuna. ⁵⁵E i vanë pas Sepës edhe gratë çe kishin ardhur bashkë me Jisuin nga Galilea, e panë varrin e si qe vënur kurmi i tij. ⁵⁶E, si u pruartin, përgatitëtin aroma e valra të mershëm. Po të shtunën u prëjtin, sipas kumandamentit.

1 Tutta l’assemblea si alzò; lo condussero da Pilato ²e cominciarono ad accusarlo: “Abbiamo trovato costui che metteva in agitazione il nostro popolo, impediva di pagare tributi a Cesare e affermava di essere Cristo re”. ³Pilato allora lo interrogò: “Sei tu il re dei Giudei?”. Ed egli rispose: “Tu lo dici”. ⁴Pilato disse ai capi dei sacerdoti e alla folla: “Non trovo in quest’uomo alcun motivo di condanna”. ⁵Ma essi insistevano dicendo: “Costui solleva il popolo, insegnando per tutta la Giudea, dopo aver cominciato dalla Galilea, fino a qui”. ⁶Udito ciò, Pilato domandò se quell’uomo era Galileo ⁷e, saputo che stava sotto l’autorità di Erode, lo rinviò a Erode, che in quei giorni si trovava anch’egli a Gerusalemme. 8Vedendo Gesù, Erode si rallegrò molto. Da molto tempo infatti desiderava vederlo, per averne sentito parlare, e sperava di vedere qualche miracolo fatto da lui. ⁹Lo interrogò, facendogli molte domande, ma egli non gli rispose nulla. ¹⁰Erano presenti anche i capi dei sacerdoti e gli scribi, e insistevano nell’accusarlo. ¹¹Allora anche Erode, con i suoi soldati, lo insultò, si fece beffe di lui, gli mise addosso una splendida veste e lo rimandò a Pilato. ¹²In quel giorno Erode e Pilato diventarono amici tra loro; prima infatti tra loro vi era stata inimicizia. 13Pilato, riuniti i capi dei sacerdoti, le autorità e il popolo, ¹⁴disse loro: “Mi avete portato quest’uomo come agitatore del popolo. Ecco, io l’ho esaminato davanti a voi, ma non ho trovato in quest’uomo nessuna delle colpe di cui lo accusate; ¹⁵e neanche Erode: infatti ce l’ha rimandato. Ecco, egli non ha fatto nulla che meriti la morte. ¹⁶Perciò, dopo averlo punito, lo rimetterò in libertà”. [ 17] ¹⁸Ma essi si misero a gridare tutti insieme: “Togli di mezzo costui! Rimettici in libertà Barabba!”. ¹⁹Questi era stato messo in prigione per una rivolta, scoppiata in città, e per omicidio.
²⁰Pilato parlò loro di nuovo, perché voleva rimettere in libertà Gesù. ²¹Ma essi urlavano: “Crocifiggilo! Crocifiggilo!”. ²²Ed egli, per la terza volta, disse loro: “Ma che male ha fatto costui? Non ho trovato in lui nulla che meriti la morte. Dunque, lo punirò e lo rimetterò in libertà”. ²³Essi però insistevano a gran voce, chiedendo che venisse crocifisso, e le loro grida crescevano. ²⁴Pilato allora decise che la loro richiesta venisse eseguita. ²⁵Rimise in libertà colui che era stato messo in prigione per rivolta e omicidio, e che essi richiedevano, e consegnò Gesù al loro volere.
26Mentre lo conducevano via, fermarono un certo Simone di Cirene, che tornava dai campi, e gli misero addosso la croce, da portare dietro a Gesù.
27Lo seguiva una grande moltitudine di popolo e di donne, che si battevano il petto e facevano lamenti su di lui. ²⁸Ma Gesù, voltandosi verso di loro, disse: “Figlie di Gerusalemme, non piangete su di me, ma piangete su voi stesse e sui vostri figli. ²⁹Ecco, verranno giorni nei quali si dirà: “Beate le sterili, i grembi che non hanno generato e i seni che non hanno allattato”. 30Allora cominceranno a dire ai monti: “Cadete su di noi!”, e alle colline: “Copriteci!”. 31Perché, se si tratta così il legno verde, che avverrà del legno secco?”. 

 ³³ Quando giunsero sul luogo chiamato Cranio, vi crocifissero lui e i malfattori, uno a destra e l’altro a sinistra. 

44 Era già verso mezzogiorno e si fece buio su tutta la terra fino alle tre del pomeriggio, ⁴⁵perché il sole si era eclissato. Il velo del tempio si squarciò a metà. 46Gesù, gridando a gran voce, disse: “Padre, nelle tue mani consegno il mio spirito“. Detto questo, spirò.
⁴⁷Visto ciò che era accaduto, il centurione dava gloria a Dio dicendo: “Veramente quest’uomo era giusto”. ⁴⁸Così pure tutta la folla che era venuta a vedere questo spettacolo, ripensando a quanto era accaduto, se ne tornava battendosi il petto. ⁴⁹Tutti i suoi conoscenti, e le donne che lo avevano seguito fin dalla Galilea, stavano da lontano a guardare tutto questo.
50Ed ecco, vi era un uomo di nome Giuseppe, membro del sinedrio, buono e giusto. ⁵¹Egli non aveva aderito alla decisione e all’operato degli altri. Era di Arimatea, una città della Giudea, e aspettava il regno di Dio. ⁵²Egli si presentò a Pilato e chiese il corpo di Gesù. ⁵³Lo depose dalla croce, lo avvolse con un lenzuolo e lo mise in un sepolcro scavato nella roccia, nel quale nessuno era stato ancora sepolto. 54Era il giorno della Parasceve e già splendevano le luci del sabato. ⁵⁵Le donne che erano venute con Gesù dalla Galilea seguivano Giuseppe; esse osservarono il sepolcro e come era stato posto il corpo di Gesù, ⁵⁶poi tornarono indietro e prepararono aromi e oli profumati. Il giorno di sabato osservarono il riposo come era prescritto.