Vangelo 5 settembre

Vangelo 4 settembre

³⁰Gli apostoli si riunirono attorno a Gesù e gli riferirono tutto quello che avevano fatto e quello che avevano insegnato.

³¹Ed egli disse loro: “Venite in disparte, voi soli, in un luogo deserto, e riposatevi un po’”. Erano infatti molti quelli che andavano e venivano e non avevano neanche il tempo di mangiare.

³²Allora andarono con la barca verso un luogo deserto, in disparte.

³³Molti però li videro partire e capirono, e da tutte le città accorsero là a piedi e li precedettero.

³⁴Sceso dalla barca, egli vide una grande folla, ebbe compassione di loro, perché erano come pecore che non hanno pastore, e si mise a insegnare loro molte cose.

³⁵Essendosi ormai fatto tardi, gli si avvicinarono i suoi discepoli dicendo: “Il luogo è deserto ed è ormai tardi;

³⁶congedali, in modo che, andando per le campagne e i villaggi dei dintorni, possano comprarsi da mangiare”.

³⁷Ma egli rispose loro: “Voi stessi date loro da mangiare”. Gli dissero: “Dobbiamo andare a comprare duecento denari di pane e dare loro da mangiare?”.

³⁸Ma egli disse loro: “Quanti pani avete? Andate a vedere”. Si informarono e dissero: “Cinque, e due pesci”.

³⁹E ordinò loro di farli sedere tutti, a gruppi, sull’erba verde.

⁴⁰E sedettero, a gruppi di cento e di cinquanta.

⁴¹Prese i cinque pani e i due pesci, alzò gli occhi al cielo, recitò la benedizione, spezzò i pani e li dava ai suoi discepoli perché li distribuissero a loro; e divise i due pesci fra tutti.

⁴²Tutti mangiarono a sazietà,

⁴³e dei pezzi di pane portarono via dodici ceste piene e quanto restava dei pesci.

⁴⁴Quelli che avevano mangiato i pani erano cinquemila uomini.

⁴⁵E subito costrinse i suoi discepoli a salire sulla barca e a precederlo sull’altra riva, a Betsàida, finché non avesse congedato la folla.

³⁰Apostujt u mblodhëtin rreth Jisuit dhe i rrëfyejtin gjithë atë çë kishin bërë e çë kishin mësuar.

³¹Dhe ai i thotë atyre: “Ejani ju vetë te një vend i vetmuar e prëheni pak”. Sepse ishin shumë ata çë vijin e vejin e s’kishin as ngé të hajin. ³²Ahiera vanë me barkën te një vend i shkretë, mënjanë.

³³Po shumë i panë çë nisëshin e ndëlguan, e nga gjithë qytetet vejin mbë këmbë atje dhe errunë më parë se ata.

³⁴Si Jisui dolli nga barka, pa shumë gjindë e patë lipisi për ’ta, sepse ishin si dele pa delar, e zu e i mësoi atyre shumë shërbise.

³⁵E si kish shkuar hera, ju qastin atij dishipujt e i thanë: “Ky vend është i shkretë e nanì është shumë vonë.

³⁶Prandaj lëshoji ata, ashtu çë, vatur ndëpër dherat rreth e ndëpër katundet, mund të blejën për ’ta gjë të hanë”.

³⁷Po ai ju përgjegj e i tha: “Jipni ju atyre të hanë”. Ata i thanë atij: “Kem të vemi na të blemi dyqind dhinarë bukë t’i japmi atyre të hanë?”.

³⁸E ai i tha atyre: “Sa bukë kini? Ecni e shihni”. E, si panë, i thanë: “Pesë kravele bukë e dy pishq”.

³⁹Ahiera i urdhëroi atyre t’i uljin gjithë grumbuj grumbuj mbi barët e gjelbër.

⁴⁰E u ultin gjithë grumbuj grumbuj njëqind dhe pesëdhjetë vetash.

⁴¹Si muar pesë kravelet bukë e dy pishqit, ngrëjti sytë ndër qiell, e i bekoi, i çajti bukët e ja dha dishipujvet se të ja jipjin atyre; edhe dy pishqit ja ndajti gjithëve.

⁴²Gjithë hëngërtin e u ndëndëtin.

⁴³E u mblodhëtin dymbëdhjetë shporta plot me copa bukësh e pishqish. ⁴⁴E ata çë kishin ngrënë bukët ishin pesëmijë burra.

⁴⁵ I urdhëroi pra dishipujvet të hypëshin mbi barkën e të vejin më parë se ai te jetri zall ndaj Betsaidës, ndërsa ai lëshonij gjindjen.

VANGELO (Mc 10, 32 – 45) VANGJELI

Nd’atë mot, Jisui, si muar njetër herë mënjanë dymbëdhjetet Apostul, zu e i tha atyre ato çë kish t’i bijin: “Njo, na hipemi në Jerusallim dhe i Biri i njeriut do të jetë i dhënë Kryepriftravet edhe Skribëvet: do t’e dënojën me vdekje, dhe do t’e japën ndër duart e paganëvet, do t’e përqeshjën, do t’e rrahjën, do t’i pështyjën dhe do t’e vrasën, po, pas tri ditësh, do të ngjallet”.

E ju qastin atij Japku e Janji, të biltë e Zebedheut, ture i thënë: “Mjeshtër, duami të na bësh atë çë të lipmi”.

Ai i tha atyre: “Ç’doni të ju bënj juve?”.

Ju përgjegjtin: “Jipna neve të ulemi, te lavdia jote, një ka e djathta jote e një ka e shtrëmbura jote”.

Jisui i tha atyre: “Ju s’e dini atë çë lypni. Mund t’e pini ju qelqin çë pi u, o të pagëzoheni me pagëzimin me kë u jam i pagëzuar?”.

Ju përgjegjtin: “Mundmi”.

E Jisui tha: “Qelqin çë u pi edhe ju do t’e pini, e pagëzimin çë u marr, edhe ju do t’e mirrni. Po të uleni nga e dhjathta ime o nga e shtrëmbura ime s’më nget mua t’e jap, sepse është për ata për të cilët qe ndrequr”.

Kur gjegjëtin këtë, të tjerët dhjetë u zëmëruan me Japkun e Janjin.

Ahiera Jisui, si i thërriti afër, i tha atyre: “Ju dini se ata çë janë të mbajtur si krerë të populvet zotërojën mbi ata,dhe të më dhenjtë e tyre ushtrojën pushtetin mbi ta.

Po ndë mes të juve s’është kështu; po kush do të jetë i madh ndër ju, do të bëhet shërbëtori juaj, e kush do të jetë i pari ndër ju, ka të jetë shërbëtori i gjithëve.

I Biri i njeriut nëng erth se t’ish shërbyer, po se të shërbenij e të jip jetën e tij në shpërblim për shumë”.

In quel tempo, Gesù prendendo in disparte i suoi Discepoli, cominciò a dir loro quello che gli sarebbe accaduto: «Ecco, noi saliamo a Gerusalemme e il Figlio dell’uomo sarà consegnato ai sommi sacerdoti e agli scribi: lo condanneranno a morte, lo consegneranno ai pagani, lo scherniranno, gli sputeranno addosso, lo flagelleranno e lo uccideranno; ma dopo tre giorni risusciterà».

E gli si avvicinarono Giacomo e Giovanni, i figli di Zebedèo, dicendogli: «Maestro, noi vogliamo che tu ci faccia quello che ti chiederemo».

Egli disse loro: «Cosa volete che io faccia per voi?».

Gli risposero: «Concedici di sedere nella tua gloria uno alla tua destra e uno alla tua sinistra».

Gesù disse loro: «Voi non sapete ciò che domandate. Potete bere il calice che io bevo, o ricevere il battesimo con cui io sono battezzato?».

Gli risposero: «Lo possiamo».

E Gesù disse: «Il calice che io bevo anche voi lo berrete, e il battesimo che io ricevo anche voi lo riceverete. Ma sedere alla mia destra o alla mia sinistra non sta a me concederlo; è per coloro per i quali è stato preparato».

All’udire questo, gli altri dieci si sdegnarono con Giacomo e Giovanni.

Allora Gesù, chiamandoli a sè, disse loro: «Voi sapete che coloro che sono ritenuti capi delle nazioni le dominano, e i loro grandi esercitano su di esse il potere. Fra voi però non è così; ma chi vuol essere grande tra voi si farà vostro servitore, e chi vuol essere il primo tra voi sarà il servo di tutti.

Il Figlio dell’uomo infatti non è venuto per essere servito, ma per servire e dare la propria vita in riscatto per molti».

VANGJELI Mc 9, 17 – 31 VANGELO

Nd’atë mot, një burrë ju qas Jisuit, ju përmis përpara e i tha atij: “Mjeshtër, solla tek ti tim bir, çë është i zënë ka një shpirt i vuvòsur. Kur e zë, e shtie për trolli e ai nxier shkumë ka gryka, ngërnjàsën dhëmbët e nguroset. Ja thashë dishipulvet të tu t’ja nxirjin, po s’mundëtin”.

Ai ahiera ju përgjegj e i tha: “O jenì e pabesme, njera kur do t’rri me ju? Njera kur kam t’ju duronj? Sìllmenie këtu”. E ja qelltin atij. Si pá Jisuin, shpirti mbjatu e tarandaksi fort djalin; dhe ky, si ra për trolli, shkarzìhej tue nxjerrë shkumë ka gryka.

Jisui pyejti të jatin: “Sa mot ká ç’i bie ky shërbes?” Dhe ai u përgjegj: “Çë kur ish djalë i vogël. E shumë herë e shtu edhe mbë zjarr e nd’ujë, se t’e vrit. Po ndëse ti mund t’bësh gjë, ndihna e ki lipisi për ne”.

Jisui i tha atij: “Ndëse ti mundën! Të gjitha janë të mundshme për atë çë ká besë”.

I jati djalit ju përgjegj me zë të lartë: “Kam besë! Ndihmë te pabesìmi im!”.

Ahìera Jisui, kur pá se mblidhej shumë gjindë, i nëmrei shpirtit të papastër ture i thënë: “Shpirt i vuvosur e i shurdër, u të urdhëronj tij, dil ka aì e mos hyr më!”. E ture thërritur e ture e shkundur fort, duall.

E djali u bë si i vdekur, ashtu çë shumë thojin: “Vdiq!”.

Po Jisui, si e muar për dorje, e ngrëjti dhe ai u ngre shtuara.

Hyri pra te një shpi dhe dishipulit e tij e pyejtin mënjànë: “Pse na s’mundëtim t’e reshtjim?”.

E ai i tha atyre: “Kjo llajé djelsh s’mund të reshtet me më gjë, veç se me të parkalèsurit”.

E si iktin atej, shkojin ndëpër Gallillenë e aì s’doj se kish t’e dij njerì.

Mbësonij dishipulit e tij e i thoj atyre: “I Biri i njeriut është po t’jetë i dhënë ndër duart e njerëzvet e do t’e vrasën; po, një herë i vrarë, pas tri ditësh do të ngjallet”.

In quel tempo, un uomo si accostò a Gesù, si prostrò davanti a lui e disse: «Maestro, ho portato da te mio figlio, posseduto da uno spirito muto. Quando lo afferra, lo getta al suolo ed egli schiuma, digrigna i denti e si irrigidisce. Ho detto ai tuoi discepoli di scacciarlo, ma non ci sono riusciti».

Egli allora in risposta, disse loro: «O generazione incredula! Fino a quando starò con voi? Fino a quando dovrò sopportarvi? Portatelo da me». E glielo portarono. Alla vista di Gesù lo spirito scosse con convulsioni il ragazzo ed egli, caduto a terra, si rotolava spumando.

Gesù interrogò il padre: «Da quanto tempo gli accade questo?». Ed egli rispose: «Dall’infanzia; anzi, spesso lo ha buttato persino nel fuoco e nell’acqua per ucciderlo. Ma se tu puoi qualcosa, abbi pietà di noi e aiutaci».

Gesù gli disse: «Se tu puoi! Tutto è possibile per chi crede». Il padre del fanciullo rispose ad alta voce: «Credo, aiutami nella mia incredulità».

Allora Gesù, vedendo accorrere la folla, minacciò lo spirito immondo dicendo: «Spirito muto e sordo, io te l’ordino, esci da lui e non vi rientrare più». E gridando e scuotendolo fortemente, se ne uscì.

E il fanciullo diventò come morto, sicché molti dicevano: «È morto».

Ma Gesù, presolo per mano, lo sollevò ed egli si alzò in piedi.

Entrò poi in una casa e i discepoli gli chiesero in privato: «Perché noi non abbiamo potuto scacciarlo?».

Ed egli disse loro: «Questa specie di demòni non si può scacciare in alcun modo, se non con la preghiera».

Partiti di là, attraversavano la Galilea, ma egli non voleva che alcuno lo sapesse. Istruiva, infatti, i suoi discepoli e diceva loro: «Il Figlio dell’uomo sta per esser consegnato nelle mani degli uomini e lo uccideranno; ma una volta ucciso, dopo tre giorni, risusciterà».