VANGJELI Mc 9, 17 – 31 VANGELO

Nd’atë mot, një burrë ju qas Jisuit, ju përmis përpara e i tha atij: “Mjeshtër, solla tek ti tim bir, çë është i zënë ka një shpirt i vuvòsur. Kur e zë, e shtie për trolli e ai nxier shkumë ka gryka, ngërnjàsën dhëmbët e nguroset. Ja thashë dishipulvet të tu t’ja nxirjin, po s’mundëtin”.

Ai ahiera ju përgjegj e i tha: “O jenì e pabesme, njera kur do t’rri me ju? Njera kur kam t’ju duronj? Sìllmenie këtu”. E ja qelltin atij. Si pá Jisuin, shpirti mbjatu e tarandaksi fort djalin; dhe ky, si ra për trolli, shkarzìhej tue nxjerrë shkumë ka gryka.

Jisui pyejti të jatin: “Sa mot ká ç’i bie ky shërbes?” Dhe ai u përgjegj: “Çë kur ish djalë i vogël. E shumë herë e shtu edhe mbë zjarr e nd’ujë, se t’e vrit. Po ndëse ti mund t’bësh gjë, ndihna e ki lipisi për ne”.

Jisui i tha atij: “Ndëse ti mundën! Të gjitha janë të mundshme për atë çë ká besë”.

I jati djalit ju përgjegj me zë të lartë: “Kam besë! Ndihmë te pabesìmi im!”.

Ahìera Jisui, kur pá se mblidhej shumë gjindë, i nëmrei shpirtit të papastër ture i thënë: “Shpirt i vuvosur e i shurdër, u të urdhëronj tij, dil ka aì e mos hyr më!”. E ture thërritur e ture e shkundur fort, duall.

E djali u bë si i vdekur, ashtu çë shumë thojin: “Vdiq!”.

Po Jisui, si e muar për dorje, e ngrëjti dhe ai u ngre shtuara.

Hyri pra te një shpi dhe dishipulit e tij e pyejtin mënjànë: “Pse na s’mundëtim t’e reshtjim?”.

E ai i tha atyre: “Kjo llajé djelsh s’mund të reshtet me më gjë, veç se me të parkalèsurit”.

E si iktin atej, shkojin ndëpër Gallillenë e aì s’doj se kish t’e dij njerì.

Mbësonij dishipulit e tij e i thoj atyre: “I Biri i njeriut është po t’jetë i dhënë ndër duart e njerëzvet e do t’e vrasën; po, një herë i vrarë, pas tri ditësh do të ngjallet”.

In quel tempo, un uomo si accostò a Gesù, si prostrò davanti a lui e disse: «Maestro, ho portato da te mio figlio, posseduto da uno spirito muto. Quando lo afferra, lo getta al suolo ed egli schiuma, digrigna i denti e si irrigidisce. Ho detto ai tuoi discepoli di scacciarlo, ma non ci sono riusciti».

Egli allora in risposta, disse loro: «O generazione incredula! Fino a quando starò con voi? Fino a quando dovrò sopportarvi? Portatelo da me». E glielo portarono. Alla vista di Gesù lo spirito scosse con convulsioni il ragazzo ed egli, caduto a terra, si rotolava spumando.

Gesù interrogò il padre: «Da quanto tempo gli accade questo?». Ed egli rispose: «Dall’infanzia; anzi, spesso lo ha buttato persino nel fuoco e nell’acqua per ucciderlo. Ma se tu puoi qualcosa, abbi pietà di noi e aiutaci».

Gesù gli disse: «Se tu puoi! Tutto è possibile per chi crede». Il padre del fanciullo rispose ad alta voce: «Credo, aiutami nella mia incredulità».

Allora Gesù, vedendo accorrere la folla, minacciò lo spirito immondo dicendo: «Spirito muto e sordo, io te l’ordino, esci da lui e non vi rientrare più». E gridando e scuotendolo fortemente, se ne uscì.

E il fanciullo diventò come morto, sicché molti dicevano: «È morto».

Ma Gesù, presolo per mano, lo sollevò ed egli si alzò in piedi.

Entrò poi in una casa e i discepoli gli chiesero in privato: «Perché noi non abbiamo potuto scacciarlo?».

Ed egli disse loro: «Questa specie di demòni non si può scacciare in alcun modo, se non con la preghiera».

Partiti di là, attraversavano la Galilea, ma egli non voleva che alcuno lo sapesse. Istruiva, infatti, i suoi discepoli e diceva loro: «Il Figlio dell’uomo sta per esser consegnato nelle mani degli uomini e lo uccideranno; ma una volta ucciso, dopo tre giorni, risusciterà».

Vangelo di San Matteo, capitolo 6, versetti dal 14 al 21

Tha Zoti: «Ndëse ju i ndjefshit njerëzvet ftesmat e tyre, Áti juaj ç’është ndër qiell do t’ju i ndjenjë edhe juve. Po ndëse ju s’i ndjefshit njerëzvet, edhe Áti juaj s’ju i ndjen ftesmat tuaja.

E kur agjëroni, mos bëheni të meruar si ipokrìtët, çë shëmtojën faqen e tyre, ashtu çë t’i duken njerëzvet se po agjërojën. Me të vërtetë ju thom juve: tash e patëtin rrogën e tyre.

Po ti, kur agjëron, lýej kryet me val të mershëm e laj faqen, se gjindja mos të shohë se ti agjëron, po vet Áti yt, ç’është i fshehtë; e Ati yt, çë sheh ndë të fshehurit, do të të japë rrogën.

Mos mblidhni për ju thesarë mbi dhé, ku kopica e ndrýshku i grisjën e ku kusarët shkallmojën e vjedhën.

Mblidhni përkundra thesarë ndë qiell, ku jo kopica, jo ndryshku i grisjën, e ku kusarët nëng shkallmojën e s’vjedhjën.

Sepse atjè ku është thesari yt, do të jetë edhe zëmra jote».

Disse il Signore: «Se voi perdonerete agli uomini le loro colpe, il Padre vostro celeste perdonerà anche a voi; ma se voi non perdonerete agli uomini, neppure il Padre vostro perdonerà le vostre colpe.

E quando digiunate, non assumete aria malinconica come gli ipocriti, che si sfigurano la faccia per far vedere agli uomini che digiunano. In verità vi dico: hanno già ricevuto la loro ricompensa.

Tu invece, quando digiuni, profumati la testa e lavati il volto, perché la gente non veda che tu digiuni, ma solo tuo Padre che è nel segreto; e il Padre tuo, che vede nel segreto, ti ricompenserà.

Non accumulatevi tesori sulla terra, dove tignola e ruggine consumano e dove ladri scassinano e rubano.

Accumulatevi invece tesori nel cielo, dove né tignola né ruggine consumano, e dove ladri non scassinano e non rubano.

Perché là dov’è il vostro tesoro, sarà anche il vostro cuore».

Vangelo di San Luca, capitolo 23, versetti 1-31.33.44-56

23 – ¹E, si u ngre e tërë mbledhja, e qelltin te Pilati; ²e zunë e e ngalestin, tue thënë: “Gjetëtim këtë çë prir popullin tonë, ture i ndaluar atyre t’i paguajën tributet Qesarit e thoj edhe se ai është Krishti rregj”. ³Pilati e pyejti ture i thënë: “Ti je rregji i Judhinjvet?”. Ai ju përgjegj atij e i tha: “Ti vetë e thua!”. ⁴Pilati i tha kryepriftit dhe gjindjes: “U nëng gjënj ftesë te ky njeri”. ⁵Po ata më fort thojin: “Ky njeri i prier trutë popullit tonë ture mësuar ndëpër gjithë Judhenë, çë nga Galilea njera këtu”. ⁶Pilati, si gjegj “Galilea”, pyejti nëse ai njeri ish galilé; ⁷e, si xu se ish nga vendi nën zotërinë e Erodhit, e dërgoi tek Erodhi, sepse edhe ai ndodhej në Jerusalim, ndër ato ditë. ⁸Erodhi, si pa Jisuin, u gëzua shumë, se kish shumë mot çë doj t’e shih, sepse gjegjnij shumë shërbise mbi atë, e shpresonij të shih ndonjë mërakull të bënur nga ai. ⁹E pyeti pra mbi shumë shërbise po ai s’i përgjegjej fare atij. ¹⁰Rrijin atje kryepriftrat e skribët ture e ngalesur atë më shumë. ¹¹Ahiera Erodhi, pra çë e shajti me ushtarët e tij, e veshi me një të veshur të bardhë dhe e dërgoi te Pilati. ¹²E u bënë miq njeri me jetrin, Pilati e Erodi në atë ditë, sepse më parë ishin mbë të zënë.

¹³E Pilati, thërritur kryepriftrat, krerët dhe popullin, i tha atyre: “Më sualltit mua këtë njeri si një çë prier popullin, e njo se u përpara juve e skalljova e s’gjeta mos një ftesë për të cilën ju e ngalesni; e as Erodhi, sepse na e dërgoi prapë. Njo, faregjë ky bëri se të jetë i dënuar për vdekje. ¹⁶Prandaj u, pëstaj çë e rrahënj, e lë të verë”. [¹⁷] ¹⁸Po ata u vunë tue thërritur gjithë bashkë e ture thënë: “Nxire nga jeta këtë e lëshona neve Barabën!”. ¹⁹Ky ish shtënë në filaqi për kryengritje në qytet e për vrasje.

²⁰Njetër herë prandaj Pilati i foli atyre, se doj t’e lëj të lirë Jisuin. ²¹Po ata thërrisjin fort e thojin: “Vëre mbë kryq, vëre mbë kryq!”. ²²E ai për të tretën herë i tha atyre: “Po çë të keq bëri ky? U nëng gjeta ndonjë ftesë për vdekje, tek ai. Mëndaj e rrahënj shumë e pëstaj e lëshonj”. ²³Po ata thërrisjin me thirrma të mëdha, tue lypur se t’ish i vënë mbë kryq. E të thërriturat e tyre shtohëshin. ²⁴E Pilati gjykoi të bëhej si duajin ata. ²⁵E i la atë çë kish qënë vënur në filaqi për kryengritje e vrasje, çë lyptin ata, e Jisuin pra ja la t’i bëjin çë dojin.

²⁶E, si e nxuartin jashtë, rrëmbyen Simonin, një qirenè çë vij nga dheu, e i vunë kryqen ngrah, se t’e sillë prapa Jisuit. ²⁷I vej pas një shumicë e madhe gjindësh, e grash, të cilat rrahjin stomahjin e qajin për atë. ²⁸Po Jisui u pruar e i tha atyre: “Bija të Jerusalimit, mos qani për mua, po qani për ju e për bijtë tuaj, ²⁹sepse, njo, vijën ditë kur të thonë: Të lumtura ato gra shterpa e ata barqe çë s’lenë bij dhe ata gjinj çë s’dhanë sisë. ³⁰Ahiera do të zënë e i thonë malevet: Bini mbi ne! e rehjevet: Mbulona! ³¹Sepse nëse mbi drurin e njomë bëjën këto, mbi të thatin çë do të bëhet?”.

³³E kur errunë te një vend çë thërritet Kutull, atje vunë mbë kryq atë e dy të keqtë, njèrin nga e djathta e jetrin nga e shtrëmbura.

⁴⁴Ish si ora e gjashtë kur dielli u vrë, e u err ndëpër gjithë jetën njera tek e nëndëta orë. E veli i tempullit u nda dysh. ⁴⁶E Jisui thërriti me zë të madh e tha: “Tatë, ndër duart e tua e lë shpirtin tim”. ⁴⁷E, si tha kështu, vdiq.

E si qenturjoni pa çë u bë, lavdëroi Perëndinë tue thënë: “Me të vërtetë ky ish një njeri i drejtë!”. ⁴⁸E gjithë ata gjindë, ardhur se të ruajin atë çë bëhej, kur panë çë kish ndodhur, prirshin ture i ratur stomahjit. ⁴⁹E rrijin atje, prej së larg, gjithë ata çë e njihjin, si edhe gratë çë i kishin ardhur pas nga Galilea, ture ruajtur këto shërbise.

⁵⁰E njo se ish një burrë çë thërritej Sepë, këshilltar i sinedrit, njerì i mirë e i drejtë. ⁵¹Ky s’kish qënë dakord me vendimin dhe me të bërit e tyre. Ai ish nga Arimatea, një qytet i Judhesë, e prit edhe ai rregjërinë e Perëndisë. ⁵²Ky vate te Pilati e i lypi kurmin e Jisuit. ⁵³E, si e zdrypi nga kryqja, e pështolli me një sindon edhe e vu te një varr të gërmuar te guri, ku s’u kish vënë adhe mosnjerì. ⁵⁴E ish dita e së prëmtjes, e dihej e shtuna. ⁵⁵E i vanë pas Sepës edhe gratë çe kishin ardhur bashkë me Jisuin nga Galilea, e panë varrin e si qe vënur kurmi i tij. ⁵⁶E, si u pruartin, përgatitëtin aroma e valra të mershëm. Po të shtunën u prëjtin, sipas kumandamentit.

1 Tutta l’assemblea si alzò; lo condussero da Pilato ²e cominciarono ad accusarlo: “Abbiamo trovato costui che metteva in agitazione il nostro popolo, impediva di pagare tributi a Cesare e affermava di essere Cristo re”. ³Pilato allora lo interrogò: “Sei tu il re dei Giudei?”. Ed egli rispose: “Tu lo dici”. ⁴Pilato disse ai capi dei sacerdoti e alla folla: “Non trovo in quest’uomo alcun motivo di condanna”. ⁵Ma essi insistevano dicendo: “Costui solleva il popolo, insegnando per tutta la Giudea, dopo aver cominciato dalla Galilea, fino a qui”. ⁶Udito ciò, Pilato domandò se quell’uomo era Galileo ⁷e, saputo che stava sotto l’autorità di Erode, lo rinviò a Erode, che in quei giorni si trovava anch’egli a Gerusalemme. 8Vedendo Gesù, Erode si rallegrò molto. Da molto tempo infatti desiderava vederlo, per averne sentito parlare, e sperava di vedere qualche miracolo fatto da lui. ⁹Lo interrogò, facendogli molte domande, ma egli non gli rispose nulla. ¹⁰Erano presenti anche i capi dei sacerdoti e gli scribi, e insistevano nell’accusarlo. ¹¹Allora anche Erode, con i suoi soldati, lo insultò, si fece beffe di lui, gli mise addosso una splendida veste e lo rimandò a Pilato. ¹²In quel giorno Erode e Pilato diventarono amici tra loro; prima infatti tra loro vi era stata inimicizia. 13Pilato, riuniti i capi dei sacerdoti, le autorità e il popolo, ¹⁴disse loro: “Mi avete portato quest’uomo come agitatore del popolo. Ecco, io l’ho esaminato davanti a voi, ma non ho trovato in quest’uomo nessuna delle colpe di cui lo accusate; ¹⁵e neanche Erode: infatti ce l’ha rimandato. Ecco, egli non ha fatto nulla che meriti la morte. ¹⁶Perciò, dopo averlo punito, lo rimetterò in libertà”. [ 17] ¹⁸Ma essi si misero a gridare tutti insieme: “Togli di mezzo costui! Rimettici in libertà Barabba!”. ¹⁹Questi era stato messo in prigione per una rivolta, scoppiata in città, e per omicidio.
²⁰Pilato parlò loro di nuovo, perché voleva rimettere in libertà Gesù. ²¹Ma essi urlavano: “Crocifiggilo! Crocifiggilo!”. ²²Ed egli, per la terza volta, disse loro: “Ma che male ha fatto costui? Non ho trovato in lui nulla che meriti la morte. Dunque, lo punirò e lo rimetterò in libertà”. ²³Essi però insistevano a gran voce, chiedendo che venisse crocifisso, e le loro grida crescevano. ²⁴Pilato allora decise che la loro richiesta venisse eseguita. ²⁵Rimise in libertà colui che era stato messo in prigione per rivolta e omicidio, e che essi richiedevano, e consegnò Gesù al loro volere.
26Mentre lo conducevano via, fermarono un certo Simone di Cirene, che tornava dai campi, e gli misero addosso la croce, da portare dietro a Gesù.
27Lo seguiva una grande moltitudine di popolo e di donne, che si battevano il petto e facevano lamenti su di lui. ²⁸Ma Gesù, voltandosi verso di loro, disse: “Figlie di Gerusalemme, non piangete su di me, ma piangete su voi stesse e sui vostri figli. ²⁹Ecco, verranno giorni nei quali si dirà: “Beate le sterili, i grembi che non hanno generato e i seni che non hanno allattato”. 30Allora cominceranno a dire ai monti: “Cadete su di noi!”, e alle colline: “Copriteci!”. 31Perché, se si tratta così il legno verde, che avverrà del legno secco?”. 

 ³³ Quando giunsero sul luogo chiamato Cranio, vi crocifissero lui e i malfattori, uno a destra e l’altro a sinistra. 

44 Era già verso mezzogiorno e si fece buio su tutta la terra fino alle tre del pomeriggio, ⁴⁵perché il sole si era eclissato. Il velo del tempio si squarciò a metà. 46Gesù, gridando a gran voce, disse: “Padre, nelle tue mani consegno il mio spirito“. Detto questo, spirò.
⁴⁷Visto ciò che era accaduto, il centurione dava gloria a Dio dicendo: “Veramente quest’uomo era giusto”. ⁴⁸Così pure tutta la folla che era venuta a vedere questo spettacolo, ripensando a quanto era accaduto, se ne tornava battendosi il petto. ⁴⁹Tutti i suoi conoscenti, e le donne che lo avevano seguito fin dalla Galilea, stavano da lontano a guardare tutto questo.
50Ed ecco, vi era un uomo di nome Giuseppe, membro del sinedrio, buono e giusto. ⁵¹Egli non aveva aderito alla decisione e all’operato degli altri. Era di Arimatea, una città della Giudea, e aspettava il regno di Dio. ⁵²Egli si presentò a Pilato e chiese il corpo di Gesù. ⁵³Lo depose dalla croce, lo avvolse con un lenzuolo e lo mise in un sepolcro scavato nella roccia, nel quale nessuno era stato ancora sepolto. 54Era il giorno della Parasceve e già splendevano le luci del sabato. ⁵⁵Le donne che erano venute con Gesù dalla Galilea seguivano Giuseppe; esse osservarono il sepolcro e come era stato posto il corpo di Gesù, ⁵⁶poi tornarono indietro e prepararono aromi e oli profumati. Il giorno di sabato osservarono il riposo come era prescritto.

Vangelo di San Giovanni, capitolo 15, dal versetto 17 al capitolo 16, versetto 2

15 – ¹⁷Këtë ju urdhëronj: duheni mirë njeri jetri.

 ¹⁸Nëse jeta ju do lig, kin të dini se ajo më dish lig mua më parë se juve. ¹⁹Nëse ju ishit të jetës, jeta doj mirë të sajit. Po, sepse ju s’jini të jetës, se u ju zgjodha nga jeta, për këtë jeta ju do lig. ²⁰Mbani mend fjalën çë ju thashë juve: s’është shërbëtor më i madh se i zoti i tij. Nëse më kanë reshtur mua, do t’ju reshtin edhe juve; nëse kanë ruajtur fjalën time, do të ruajën edhe tuajën. ²¹Po gjithë këto ju i bëjën juve për shkak të ëmrit tim, sepse nëng njohin atë çë më dërgoi. ²²Nëse s’kisha ardhur e s’i kisha folur atyre, s’kishin mëkat, po nanì s’kanë ndëlesë për mëkatin e tyre. ²³Kush më do lig mua, do lig edhe Atin tim. ²⁴Nëse s’kisha bërë në mes të atyreve shërbise çë mosnjeri bëri, s’kishin ndonjë mëkat; po nanì kanë parë e kanë dashur lig mua e Atin tim. ²⁵Se të bëhej fjala e shkruajtur te Ligja e tyre: Më dishtin lig pa gjë. ²⁶Kur të vinjë Ngushëllimtari, çë u do t’ju dërgonj nga ana e Atit, Shpirti i së vërtetës çë buron prej Atit, ai do të më bënjë martri, edhe ju do të më bëni martri, sepse kini qënë me mua çë të parzën herë.

16 –¹Ju thashë këto shërbise se të mos të skandallizoheni. ²Do t’ju përzënë nga sinagogat, e vjen hera kur, kush t’ju vrasë juve, ka besë se i jep lavdi Perëndisë.

15 ¹⁷Questo vi comando: che vi amiate gli uni gli altri.
¹⁸Se il mondo vi odia, sappiate che prima di voi ha odiato me. ¹⁹Se foste del mondo, il mondo amerebbe ciò che è suo; poiché invece non siete del mondo, ma vi ho scelti io dal mondo, per questo il mondo vi odia. ²⁰Ricordatevi della parola che io vi ho detto: “Un servo non è più grande del suo padrone”. Se hanno perseguitato me, perseguiteranno anche voi; se hanno osservato la mia parola, osserveranno anche la vostra. ²¹Ma faranno a voi tutto questo a causa del mio nome, perché non conoscono colui che mi ha mandato. ²²Se io non fossi venuto e non avessi parlato loro, non avrebbero alcun peccato; ma ora non hanno scusa per il loro peccato. ²³Chi odia me, odia anche il Padre mio. ²⁴Se non avessi compiuto in mezzo a loro opere che nessun altro ha mai compiuto, non avrebbero alcun peccato; ora invece hanno visto e hanno odiato me e il Padre mio. ²⁵Ma questo, perché si compisse la parola che sta scritta nella loro Legge: Mi hanno odiato senza ragione.

²⁶Quando verrà il Paràclito, che io vi manderò dal Padre, lo Spirito della verità che procede dal Padre, egli darà testimonianza di me; ²⁷e anche voi date testimonianza, perché siete con me fin dal principio.

16 ¹ Vi ho detto queste cose perché non abbiate a scandalizzarvi. ²Vi scacceranno dalle sinagoghe; anzi, viene l’ora in cui chiunque vi ucciderà crederà di rendere culto a Dio.

Vangelo di San Luca, capitolo 21, versetti 8.9.25-27.33-36

⁸E ai tha: “Ruani të mos të jini të gënjyer, sepse shumë do të vijën në ëmrit tim, tue thënë: “Jam u, edhe moti u qas”. ⁹Mos i ecni pas atyre. Edhe kur të gjegjni lufta e vrujtime luftash, mos trëmbeni, sepse këto duhet të jenë më parë, po nëng është mbjatu mbarimi”.

²⁵E do të jenë shëngje te dielli e te hëna e ndër yjzit, e mbi dhé shtrëngim popujsh të trëmbur nga vrujtimi i detit dhe i suvalavet, ²⁶dhe do të vdesin njerëzit nga trëmbësia e nga pritja e të keqevet çë do t’i vijën jetës. Fuqitë e qiellit do të jenë të shkundalisura. ²⁷E ahiera do të shohin të Birin e njeriut çë vjen mbi një re, me fuqi e lavdi të madhe.

³³Qielli e dheu do të shkojën po fjalët e mia s’do të shkojën. ³⁴Prandaj rrini zgjuar, ashtu çë zëmrat tuaja s’do të jenë të rëndësuara nga të ngrënit, nga të dejturit e nga ankthet e jetës, e ajo ditë të mos të vinjë e papritur: ³⁵si një pajidhe ajo do t’i bjerë ngrah gjithëve atyre çë janë mbi faqen e dheut. ³⁶Mëndaj rrini zgjuar ture parkalesur gjithmonë, se të jini të zotra të pështoni nga gjithë këto çë janë po të bien, e t’i rrini përpara të Birit të njeriut”.

 ⁸Rispose: “Badate di non lasciarvi ingannare. Molti infatti verranno nel mio nome dicendo: “Sono io”, e: “Il tempo è vicino”. Non andate dietro a loro! ⁹Quando sentirete di guerre e di rivoluzioni, non vi terrorizzate, perché prima devono avvenire queste cose, ma non è subito la fine”.

²⁵Vi saranno segni nel sole, nella luna e nelle stelle, e sulla terra angoscia di popoli in ansia per il fragore del mare e dei flutti, 26mentre gli uomini moriranno per la paura e per l’attesa di ciò che dovrà accadere sulla terra. Le potenze dei cieli infatti saranno sconvolte. ²⁷Allora vedranno il Figlio dell’uomo venire su una nube con grande potenza e gloria.

³³Il cielo e la terra passeranno, ma le mie parole non passeranno.
³⁴State attenti a voi stessi, che i vostri cuori non si appesantiscano in dissipazioni, ubriachezze e affanni della vita e che quel giorno non vi piombi addosso all’improvviso; ³⁵come un laccio infatti esso si abbatterà sopra tutti coloro che abitano sulla faccia di tutta la terra. ³⁶Vegliate in ogni momento pregando, perché abbiate la forza di sfuggire a tutto ciò che sta per accadere e di comparire davanti al Figlio dell’uomo”.

Vangelo di San Marco capitolo 15, versetti 20b.22.25.33-41

²⁰ E e qelltin jashtë se t’e vëjin mbë kryq.

²²E qelltin te vendi çë thërritet Golgothà, çë vjen me thënë “vend i kutullës”.

²⁵Ish ora e tretë kur e vunë mbë kryq.

 ³³E si erru ora e gjashtë, u bë errësirë mbi të tërë jetën, njera tek e nëndëta orë. ³⁴Tek e nëndëta orë, Jisui shtu një thirrmë të madhe e tha: “Eloì, Eloì, llamà savahthanì?” Çë vjen me thënë: “Perëndia im, Perëndia im, pse më lëreve?”. ³⁵Dica ndër ata çë ishin atje, kur e gjegjëtin, thojin “Njo, thërret Elinë”. ³⁶Si rrodhi një, ngjyejti një sponxë tek uthulla, e vuri mbi një kallmër, e i jip të pij, tue thënë: “Pritni, shohim nëse vjen Elia t’e nxjerë nga kryqja!”. ³⁷Po Jisui, si shtu një thirrmë të madhe, dha shpirtin. ³⁸Dhe veli i tempullit u nda dysh, çë lart njera posht. ³⁹Ahiera qenturjoni, çë i rrij përpara atij, si pa se, tue thërritur ashtu, kish vdekur, tha: “Vërtet ky njeri ish i Biri i Perëndisë!”.

⁴⁰Ishin atje edhe dica gra, çë ruajin prej së larg; ndër ato ish Maria e Magdalës, Maria e jëma Japkut të vogël dhe e Josesit, dhe Saloma; ⁴¹të cilat i vejin pas edhe e shërbejin kur ish ndë Galiletë; e shumë të tjera çë u kishin hypur me ’të në Jerusalim.

²⁰ lo condussero fuori per crocifiggerlo.

²²Condussero Gesù al luogo del Gòlgota, che significa “Luogo del cranio”,  

²⁵Erano le nove del mattino quando lo crocifissero. 

³³Quando fu mezzogiorno, si fece buio su tutta la terra fino alle tre del pomeriggio.

³⁴Alle tre, Gesù gridò a gran voce: “ Eloì, Eloì, lemà sabactàni?“, che significa: “Dio mio, Dio mio, perché mi hai abbandonato?“. ³⁵Udendo questo, alcuni dei presenti dicevano: “Ecco, chiama Elia!”. ³⁶Uno corse a inzuppare di aceto una spugna, la fissò su una canna e gli dava da bere , dicendo: “Aspettate, vediamo se viene Elia a farlo scendere”. ³⁷Ma Gesù, dando un forte grido, spirò.
³⁸Il velo del tempio si squarciò in due, da cima a fondo. ³⁹Il centurione, che si trovava di fronte a lui, avendolo visto spirare in quel modo, disse: “Davvero quest’uomo era Figlio di Dio!”.

⁴⁰Vi erano anche alcune donne, che osservavano da lontano, tra le quali Maria di Màgdala, Maria madre di Giacomo il minore e di Ioses, e Salome, ⁴¹le quali, quando era in Galilea, lo seguivano e lo servivano, e molte altre che erano salite con lui a Gerusalemme.