Vangelo di San Marco (capitolo 15, versetti dal 1 al 15)

15 1E menatet njize kryepriftrat, bashkë me pleqtë e skribët e sinedri i tërë, ture mbajtur këshill, si e lidhëtin Jisuin, e qelltin e ja dhanë Pilatit. 2E Pilati e pyejti: “Ti je rregji i Judhinjvet?”. Dhe ai ju përgjegj e i tha: “Ti vet e thua”. 3Ndërkaq krerët e priftravet e ngalesjin për shumë shërbise. 4Pilati njetër herë e pyejti: “S’përgjegje faregjë? E sheh për sa shërbise të ngalesin?”. 5E Jisui s’ju përgjegj fare më gjë, ashtu çë Pilati qëndroi i marmarostë.

6Për festën Pilati i lëj të lirë atyre një filaqir çë lypjin ata. 7Një, çë thërrisjin Barabë, ish në filaqi bashkë me kryengritësit, të cilët, në trubullirë, kishin vrarë një njeri. 8E gjindja, çë kish vatur atjè, zu e i lypi Pilatit atë çë ai kish zakon t’i jip atyre. 9Ahiera Pilati ju përgjegj atyre: “Doni të ju lë të lirë juve rregjin e Judhinjvet?”. 10Sepse dij se për zili kryepriftrat ja kishin dhënë ndër duar. 11Kryepriftrat shtyjtin gjindjen se t’i lëj të lirë atyre më shpejt Barabën. 12Pilati u përgjegj papà e i tha atyre: “Ç’kam t’i bënj pra atij çë ju thërritni rregji i Judhinjvet?”. 13E ata njetër herë thërritëtin: “Vëre mbë kryq!”. 14Po Pilati i thoj atyre: “Ç’lig bëri?”. Dhe ata thërritëtin më fort: “Vëre mbë kryq!”. 15E Pilati, sepse doj të qetësonij gjindjen, i lëshoi atyre Barabën, dhe Jisuin, pra çë bën e e rrahtin me fërshërë, ja dha atyre ndër duar se t’e vëjin mbë kryq.

151 E subito, al mattino, i capi dei sacerdoti, con gli anziani, gli scribi e tutto il sinedrio, dopo aver tenuto consiglio, misero in catene Gesù, lo portarono via e lo consegnarono a Pilato. 2Pilato gli domandò: “Tu sei il re dei Giudei?”. Ed egli rispose: “Tu lo dici”. 3I capi dei sacerdoti lo accusavano di molte cose. 4Pilato lo interrogò di nuovo dicendo: “Non rispondi nulla? Vedi di quante cose ti accusano!”. 5Ma Gesù non rispose più nulla, tanto che Pilato rimase stupito.
6A ogni festa, egli era solito rimettere in libertà per loro un carcerato, a loro richiesta. 7Un tale, chiamato Barabba, si trovava in carcere insieme ai ribelli che nella rivolta avevano commesso un omicidio. 8La folla, che si era radunata, cominciò a chiedere ciò che egli era solito concedere. 9Pilato rispose loro: “Volete che io rimetta in libertà per voi il re dei Giudei?”. 10Sapeva infatti che i capi dei sacerdoti glielo avevano consegnato per invidia. 11Ma i capi dei sacerdoti incitarono la folla perché, piuttosto, egli rimettesse in libertà per loro Barabba. 12Pilato disse loro di nuovo: “Che cosa volete dunque che io faccia di quello che voi chiamate il re dei Giudei?”. 13Ed essi di nuovo gridarono: “Crocifiggilo!”. 14Pilato diceva loro: “Che male ha fatto?”. Ma essi gridarono più forte: “Crocifiggilo!”. 15Pilato, volendo dare soddisfazione alla folla, rimise in libertà per loro Barabba e, dopo aver fatto flagellare Gesù, lo consegnò perché fosse crocifisso.

Marco 14,43-15,1

14 – 43E mbjatu, si ai folnij, vjen Judha Iskarjot, një ndër Dymbëdhjetët, e bashkë me ’të shumë gjindë me thikë e me drunje, nga ana e kryepriftravet, të skribëvet dhe të pleqëvet. 44E ai çë e tradhëtonij i kish dhënë atyre këtë shëngj: “Atë çë të puthënj u, ai është: zënie e qèllnie me kujdes të madh”. 45E si erdhi, ju qas shpejt atij e i tha: “Rabì” dhe e puthi. 46Ata i vunë duart ngrah dhe e rrëmbyen. 47E një ndër ata çë gjëndëshin atje përpara, si shkuli shpatën, i ra shërbëtorit të kryepriftit e i preu veshin. 48E Jisui u përgjegj e i tha atyre: “Si kundër njëi kusari kini ardhur me thikë e drunje se të më zëjit; 49ngadita isha në mes të juve te tempulli ture mësuar e ju s’më kini zënë. Po le të bëhen Shkrimet”. 50E gjithë ahiera e lanë atë e iktin. 51Po një trimth i vej pas, i pështjellë vetëm me një sindon, dhe e rrëmbyen. 52Po ai, si lëshoi sindonin, pështoi xheshur.

53E qelltin Jisuin tek kryeprifti, e atjè u mblodhëtin gjithë krerët e priftravet, e pleqtë e skribët. 54E Pjetri prej së larg i kish vatë pas atij njera mbrënda tek vali i shpisë së kryepriftit; e rrij ulur me shërbëtorët e ngrohej afër zjarrit. 55Kryepriftrat pra, e sinedri i tërë, kërkojin kundër Jisuit martrì se t’e vrisjin, e s’i gjetëtin 56sepse shumë bëjin martrì të rreme kundër atij, dhe martritë e tyre nëng përputhëshin. 57E dica u ngrenë e bëjin martri të rreme kundër atij, e thojin: 58“Na e gjegjëtim atë çë thoj: U dërmonj këtë tempull të stisur me duar e tek tri ditë do të stisënj njetër të bërë jo me duar njeriu”. 59Po edhe kjo martri e tyrja nëng ish e vërtetë. 60Ahiera kryeprifti u ngre në mes të mbledhjes e pyejti Jisuin ture i thënë: “S’përgjegje faregjë? Ç’martrì bëjën këta kundër teje?”. 61Po ai rrij qet e s’përgjegjej faregjë. Njetër herë kryeprifti e pyejti e i tha: “Je ti Krishti, i Biri i të Bekuarit?”. 62Jisui tha: “U jam!

E do të shihni të Birin e njeriut

ulur nga e djathta e Fuqisë

dhe çë vjen me retë e qiellit”.

63Ahiera kryeprifti, tue shqerrë të veshurat e tija, tha: “Ç’na duhen më martri? 64Ju e gjegjëtit mallkimin: ç’ju duket?”. Gjithë e gjykuan ftesor për vdekje.

65Ahiera dica zunë e i pështyjtin ngrah, i mbulojin çerën, i jipjin grushte dhe i thojin: “Profetizò kush qe!”. Ndërkaq shërbëtorët i bijin.

66E si Pjetri gjëndej poshtë tek vali i shpisë, vjen një shërbëtore e kryepriftit. 67E si pa Pjetrin çë ngrohej, e ruajti e i tha: “Edhe ti ishe bashkë me Jisu Nazarenin”. 68Po ai mohoi e tha: “Nëng e di dhe s’e marr vesh çë do të thuash”. Dolli prandaj jashtë valit e gjeli këndoi. 69Dhe shërbëtorja, si e pa, zu njetër herë e i tha atyre çë rrijin atje: “Ky është një ndër ata”. 70Po ai mohoi njetër herë. E, pas pak, njetër herë ata çë rrijin atje i thanë Pjetrit: “Me të vërtetë ti je një ndër ata, sepse je Galilé”. 71Po ai zu e vu nëmë dhe muar bé: “Nëng e njoh atë burr çë ju thoni”. 72Dhe gjeli mbjatu këndoi për të dytën herë. E u kujtua Pjetri për fjalën çë i kish thënë atij Jisui: “Parë se të këndonjë gjeli dy herë, ti më nigon tri herë”. E plasi mbë të qarë.

15  1E menatet njize kryepriftrat, bashkë me pleqtë e skribët e sinedri i tërë, ture mbajtur këshill, si e lidhëtin Jisuin, e qelltin e ja dhanë Pilatit.

14 – 43E subito, mentre ancora egli parlava, arrivò Giuda, uno dei Dodici, e con lui una folla con spade e bastoni, mandata dai capi dei sacerdoti, dagli scribi e dagli anziani. 44Il traditore aveva dato loro un segno convenuto, dicendo: “Quello che bacerò, è lui; arrestatelo e conducetelo via sotto buona scorta”. 45Appena giunto, gli si avvicinò e disse: “Rabbì” e lo baciò. 46Quelli gli misero le mani addosso e lo arrestarono. 47Uno dei presenti estrasse la spada, percosse il servo del sommo sacerdote e gli staccò l’orecchio. 48Allora Gesù disse loro: “Come se fossi un ladro siete venuti a prendermi con spade e bastoni. 49Ogni giorno ero in mezzo a voi nel tempio a insegnare, e non mi avete arrestato. Si compiano dunque le Scritture!”.
50Allora tutti lo abbandonarono e fuggirono. 51Lo seguiva però un ragazzo, che aveva addosso soltanto un lenzuolo, e lo afferrarono. 52Ma egli, lasciato cadere il lenzuolo, fuggì via nudo.

53Condussero Gesù dal sommo sacerdote, e là si riunirono tutti i capi dei sacerdoti, gli anziani e gli scribi. 54Pietro lo aveva seguito da lontano, fin dentro il cortile del palazzo del sommo sacerdote, e se ne stava seduto tra i servi, scaldandosi al fuoco.
55 I capi dei sacerdoti e tutto il sinedrio cercavano una testimonianza contro Gesù per metterlo a morte, ma non la trovavano. 56Molti infatti testimoniavano il falso contro di lui e le loro testimonianze non erano concordi. 57Alcuni si alzarono a testimoniare il falso contro di lui, dicendo: 58″Lo abbiamo udito mentre diceva: “Io distruggerò questo tempio, fatto da mani d’uomo, e in tre giorni ne costruirò un altro, non fatto da mani d’uomo””. 59Ma nemmeno così la loro testimonianza era concorde. 60Il sommo sacerdote, alzatosi in mezzo all’assemblea, interrogò Gesù dicendo: “Non rispondi nulla? Che cosa testimoniano costoro contro di te?”. 61Ma egli taceva e non rispondeva nulla. Di nuovo il sommo sacerdote lo interrogò dicendogli: “Sei tu il Cristo, il Figlio del Benedetto?”. 62Gesù rispose: “Io lo sono!

E vedrete il Figlio dell’uomo
seduto alla destra della Potenza
e venire con le nubi del cielo”.

63Allora il sommo sacerdote, stracciandosi le vesti, disse: “Che bisogno abbiamo ancora di testimoni? 64Avete udito la bestemmia; che ve ne pare?”. Tutti sentenziarono che era reo di morte.
65Alcuni si misero a sputargli addosso, a bendargli il volto, a percuoterlo e a dirgli: “Fa’ il profeta!”. E i servi lo schiaffeggiavano.
66Mentre Pietro era giù nel cortile, venne una delle giovani serve del sommo sacerdote 67e, vedendo Pietro che stava a scaldarsi, lo guardò in faccia e gli disse: “Anche tu eri con il Nazareno, con Gesù”. 68Ma egli negò, dicendo: “Non so e non capisco che cosa dici”. Poi uscì fuori verso l’ingresso e un gallo cantò. 69E la serva, vedendolo, ricominciò a dire ai presenti: “Costui è uno di loro”. 70Ma egli di nuovo negava. Poco dopo i presenti dicevano di nuovo a Pietro: “È vero, tu certo sei uno di loro; infatti sei Galileo”. 71Ma egli cominciò a imprecare e a giurare: “Non conosco quest’uomo di cui parlate”. 72E subito, per la seconda volta, un gallo cantò. E Pietro si ricordò della parola che Gesù gli aveva detto: “Prima che due volte il gallo canti, tre volte mi rinnegherai”. E scoppiò in pianto.

151 E subito, al mattino, i capi dei sacerdoti, con gli anziani, gli scribi e tutto il sinedrio, dopo aver tenuto consiglio, misero in catene Gesù, lo portarono via e lo consegnarono a Pilato.

Vangelo di San Matteo, capitolo 5, versetti dal 14 al 19

¹⁴Ju jini drita e jetës: s’mund të fshehet një qytet i vënur mbi një mal, ¹⁵as dhezin hilnarin dhe e vënë nën menxën po mbi kandëllìerin, se t’i bënjë dritë gjithëve atyre çë janë te shpia. ¹⁶Kështu shkëlqeftë drita juaj përpara njerëzvet, se të shohin veprat tuaja të mira dhe të lavdërojën Atin tuaj çë është ndër qiejt. ¹⁷Mos mendoni se u erdha të shkatërronj ligjën ose profitët: s’erdha të shkatërronj po të plotësonj. ¹⁸Sepse me të vërtetë ju thom juve: njera sa të shkonjë qielli e dheu, një jotë ose një korrovì s’do të bjerë nga ligja, njera sa të bëhen të gjitha. ¹⁹Ai pra çë shkeltë një ndër këto ligjë më të vogla e t’ja mësoftë kështu njerëzvet, ai do të jetë thërritur më i vogël te rregjëria e qiejvet; po ai çë i bëftë edhe i mësoftë do të jetë thërritur i madh tek rregjëria e qiejvet.

¹⁴Voi siete la luce del mondo; non può restare nascosta una città che sta sopra un monte, 15né si accende una lampada per metterla sotto il moggio, ma sul candelabro, e così fa luce a tutti quelli che sono nella casa. ¹⁶Così risplenda la vostra luce davanti agli uomini, perché vedano le vostre opere buone e rendano gloria al Padre vostro che è nei cieli.
17Non crediate che io sia venuto ad abolire la Legge o i Profeti; non sono venuto ad abolire, ma a dare pieno compimento. 18In verità io vi dico: finché non siano passati il cielo e la terra, non passerà un solo iota o un solo trattino della Legge, senza che tutto sia avvenuto. 19Chi dunque trasgredirà uno solo di questi minimi precetti e insegnerà agli altri a fare altrettanto, sarà considerato minimo nel regno dei cieli. Chi invece li osserverà e li insegnerà, sarà considerato grande nel regno dei cieli.

Vangelo di San Marco, capitolo 13, versetti dal 31 al 37; capitolo 14, versetti 1 e 2

^{13. 31}Qielli e dheu do të shkojën po fjalët e mia nëng do të shkojën. ³²Ditën, pra, e herën mosnjeri e di: jo ëngjëjt çë janë ndër qiej, jo i Biri, po vetëm Ati. ³³Vëni re, rrini zgjuar e parkalesni, sepse nëng e dini kur është hera e saktë. ³⁴Sepse do të jetë si një njeri çë u nis për një udhëtim, çë la shpinë e tij e i dha shërbëtorëvet të tij zotërinë, nganjëi punën e tij, e dertarit i urdhëroi të rrij zgjuar. ³⁵Prandaj rrini zgjuar, sepse s’e dini kur vjen i zoti i shpisë: o mbrëmanet o mjeznatë o te këndimi i gjelit o menatet. ³⁶Se të mos të vinjë gjithënjëherje e t’ju gjënjë çë flëni. ³⁷Prandaj atë çë ju thom juve ja thom gjithëve: Rrini zgjuar!”.

14 – Komploti i sinedrit – ¹Pas dy ditësh ish Pashka e të Pabrumërat dhe kryepriftrat e skribët kërkojin si t’e zëjin me gënjim, se t’e vrisjin. ²E thojin: “Jo te festa, se të mos të jetë trazim populli”.

13. ³¹Il cielo e la terra passeranno, ma le mie parole non passeranno. ³²Quanto però a quel giorno o a quell’ora, nessuno lo sa, né gli angeli nel cielo né il Figlio, eccetto il Padre. ³³Fate attenzione, vegliate, perché non sapete quando è il momento. ³⁴È come un uomo, che è partito dopo aver lasciato la propria casa e dato il potere ai suoi servi, a ciascuno il suo compito, e ha ordinato al portiere di vegliare. ³⁵Vegliate dunque: voi non sapete quando il padrone di casa ritornerà, se alla sera o a mezzanotte o al canto del gallo o al mattino; ³⁶fate in modo che, giungendo all’improvviso, non vi trovi addormentati. ³⁷Quello che dico a voi, lo dico a tutti: vegliate!”.

141 Mancavano due giorni alla Pasqua e agli Azzimi, e i capi dei sacerdoti e gli scribi cercavano il modo di catturarlo con un inganno per farlo morire. ²Dicevano infatti: “Non durante la festa, perché non vi sia una rivolta del popolo”.

²⁴Po tek ato ditë, pas atij shtrëngimi,

dielli do të erret,

hënza s’do të japë më shkëlqimin e saj.

²⁵Dhe yjzit do të bien nga qielli,

dhe fuqitë e qiejvet do të shkunden.

²⁶Ahiera do të shohin të Birin e njeriut çë vjen mbi retë, me shumë fuqi e lavdi. ²⁷E ahiera do të dërgonjë ëngjëjt e tij, dhe do të mbledhë të zgjedhurit e tij nga të katër erërat, nga kufiri i dheut njera te kufiri i qiellit.

²⁸Nga fiku xeni këtë përrallëz: kur dega e tij bëhet e njomë e nxier fleta, ju njihni se vera është afër. ²⁹Kështu edhe ju, kur të shihni se bien këto shërbise, xeni se ai është po të vinjë, është afër dyervet. ³⁰Me të vërtetë ju thom juve se kjo gjeneratë nëng do të shkonjë njera sa të bien këto të gjitha. ³¹Qielli e dheu do të shkojën po fjalët e mia nëng do të shkojën.

24In quei giorni, dopo quella tribolazione,

il sole si oscurerà,
la luna non darà più la sua luce,
²⁵ le stelle cadranno dal cielo
e le potenze che sono nei cieli saranno sconvolte.

26Allora vedranno il Figlio dell’uomo venire sulle nubi con grande potenza e gloria. ²⁷Egli manderà gli angeli e radunerà i suoi eletti dai quattro venti, dall’estremità della terra fino all’estremità del cielo.
²⁸Dalla pianta di fico imparate la parabola: quando ormai il suo ramo diventa tenero e spuntano le foglie, sapete che l’estate è vicina. ²⁹Così anche voi: quando vedrete accadere queste cose, sappiate che egli è vicino, è alle porte.
³⁰In verità io vi dico: non passerà questa generazione prima che tutto questo avvenga. ³¹Il cielo e la terra passeranno, ma le mie parole non passeranno.

⁹U jam dera: kush hyn për anën time shpëtohet; e hyn e del e gjën kullotë. ¹⁰Vjedhësi vjen vetëm se të vjedhë, të therënjë e të shprishënjë. U erdha se të kenë jetën e t’e kenë të plotë. ¹¹U jam delari i mirë. Delari i mirë jep jetën e tij për delet. ¹²Rrogëtari, përkundra, çë s’është delar, e të kujt s’janë delet, si sheh se vjen ujku, lë delet e pështon e ujku i rrëmben e i shprishën. ¹³Sepse rrogëtari është rrogëtar e s’ka kujdes për delet. ¹⁴U jam delari i mirë, e i njoh delet e mia e ato më njohin mua, ¹⁵si Ati më njeh mua e u njoh Atin, e jap jetën time për delet. ¹⁶E kam të tjera dele, të cilat s’janë të këtij vathi, e duhet t’i mbjedh edhe ato, e ato do të gjegjin zërin tim e do të bëhet një mëndër e vetme e një delar i vetëm.

9Io sono la porta: se uno entra attraverso di me, sarà salvato; entrerà e uscirà e troverà pascolo. 10Il ladro non viene se non per rubare, uccidere e distruggere; io sono venuto perché abbiano la vita e l’abbiano in abbondanza.
11Io sono il buon pastore. Il buon pastore dà la propria vita per le pecore. 12Il mercenario – che non è pastore e al quale le pecore non appartengono – vede venire il lupo, abbandona le pecore e fugge, e il lupo le rapisce e le disperde; 13perché è un mercenario e non gli importa delle pecore.
14Io sono il buon pastore, conosco le mie pecore e le mie pecore conoscono me, 15così come il Padre conosce me e io conosco il Padre, e do la mia vita per le pecore. 16E ho altre pecore che non provengono da questo recinto: anche quelle io devo guidare. Ascolteranno la mia voce e diventeranno un solo gregge, un solo pastore.

Tha Zoti këtë parabull: ¹⁰“Dy burra u hyptin te tempulli se të parkalesjin. Njèri ish farisè e jetri publikan. ¹¹Fariseu, ture ndënjur shtuara, mbë vetëhé parkalesnij kështu: “Të falënderonj, o Perëndi, se u s’jam si të tjerët njerëz: vjedhës, të paligjë, kurvëtarë, ose edhe si ky publikan. ¹²U agjëronj dy herë në javët, paguanj të dhjetëtën mbi gjithë të pasurat e mia”. ¹³E publikani, ture ndënjur prej së larg, s’doj të ngrënij as sytë e tij lart në qiell, po rrahnij gjirin e tij, ture thënë: O Perëndi, ki lipisi për mua mëkatar”. ¹⁴U ju thom juve se ky u pruar te shpia e tij më i drejtësuar se ai: sepse kushdo lartësohet do të jetë përulur e kushdo përulet do të jetë lartësuar”.

Disse il Signore questa parabola: «Due uomini salirono al tempio a pregare: uno era fariseo e l’altro pubblicano. Il fariseo, stando in piedi, pregava così tra sé: “O Dio, ti ringrazio che non sono come gli altri uomini, ladri, ingiusti, adùlteri, e neppure come questo pubblicano. Digiuno due volte la settimana e pago le decime di quanto possiedo”. Il pubblicano invece, fermatosi a distanza, non osava nemmeno alzare gli occhi al cielo, ma si batteva il petto dicendo: “O Dio, abbi pietà di me peccatore”. Io vi dico: questi tornò a casa sua giustificato, a differenza dell’altro, perché chi si esalta sarà umiliato e chi si umilia sarà esaltato».

Tha Zoti kёtё parabull: 2“Ish një gjyqtar te një qytet, i cili s’i trëmbej Perëndisë, e s’i trëmbej edhe mosnjeriu. Ish një grua e ve tek ai qytet, e vinej tek ai ture i thënë: Bëmë ligjë kundër armikut tim. 4E ai për gjë mot nëng deshi, po pra tha mbë vetëhé: “Me gjithë se s’i trëmbem Perëndisë e s’nderonj mosnjeri, 5përse kjo vjen e më lodhën, i bënj ligjë asaj, ashtu çë të mos të vinjë ngaherë të më çanjë kryet”. 6E tha Zoti: “E gjegjëtit çë thotë gjyqtari i paligjë? 7E Perëndia nëng i bën drejtësi të zgjedhurvet të tij, çë thërresin tek ai ditë e natë, e do të mënonjë t’i ndihënjë? 8Ju thom juve se i bën atyre drejtësi njize. Po i Biri i njeriut, kur të vinjë, do të gjënjë besën mbi dhenë?”.

Disse il Signore questa parabola: 2″In una città viveva un giudice, che non temeva Dio né aveva riguardo per alcuno. 3In quella città c’era anche una vedova, che andava da lui e gli diceva: “Fammi giustizia contro il mio avversario”. 4Per un po’ di tempo egli non volle; ma poi disse tra sé: “Anche se non temo Dio e non ho riguardo per alcuno, 5dato che questa vedova mi dà tanto fastidio, le farò giustizia perché non venga continuamente a importunarmi””. 6E il Signore soggiunse: “Ascoltate ciò che dice il giudice disonesto. 7E Dio non farà forse giustizia ai suoi eletti, che gridano giorno e notte verso di lui? Li farà forse aspettare a lungo? 8Io vi dico che farà loro giustizia prontamente. Ma il Figlio dell’uomo, quando verrà, troverà la fede sulla terra?”.

Marco 13, 1-8

1 Mentre usciva dal tempio, uno dei suoi discepoli gli disse: “Maestro, guarda che pietre e che costruzioni!”.

2Gesù gli rispose: “Vedi queste grandi costruzioni? Non sarà lasciata qui pietra su pietra che non venga distrutta”.

3Mentre stava sul monte degli Ulivi, seduto di fronte al tempio, Pietro, Giacomo, Giovanni e Andrea lo interrogavano in disparte:

4″Di’ a noi: quando accadranno queste cose e quale sarà il segno quando tutte queste cose staranno per compiersi?”.

5Gesù si mise a dire loro: “Badate che nessuno v’inganni!

6Molti verranno nel mio nome, dicendo: “Sono io”, e trarranno molti in inganno.

7E quando sentirete di guerre e di rumori di guerre, non allarmatevi; deve avvenire, ma non è ancora la fine.

8Si solleverà infatti nazione contro nazione e regno contro regno; vi saranno terremoti in diversi luoghi e vi saranno carestie: questo è l’inizio dei dolori.