Vangelo di San Matteo, capitolo 6, versetti dal 14 al 21

Tha Zoti: «Ndëse ju i ndjefshit njerëzvet ftesmat e tyre, Áti juaj ç’është ndër qiell do t’ju i ndjenjë edhe juve. Po ndëse ju s’i ndjefshit njerëzvet, edhe Áti juaj s’ju i ndjen ftesmat tuaja.

E kur agjëroni, mos bëheni të meruar si ipokrìtët, çë shëmtojën faqen e tyre, ashtu çë t’i duken njerëzvet se po agjërojën. Me të vërtetë ju thom juve: tash e patëtin rrogën e tyre.

Po ti, kur agjëron, lýej kryet me val të mershëm e laj faqen, se gjindja mos të shohë se ti agjëron, po vet Áti yt, ç’është i fshehtë; e Ati yt, çë sheh ndë të fshehurit, do të të japë rrogën.

Mos mblidhni për ju thesarë mbi dhé, ku kopica e ndrýshku i grisjën e ku kusarët shkallmojën e vjedhën.

Mblidhni përkundra thesarë ndë qiell, ku jo kopica, jo ndryshku i grisjën, e ku kusarët nëng shkallmojën e s’vjedhjën.

Sepse atjè ku është thesari yt, do të jetë edhe zëmra jote».

Disse il Signore: «Se voi perdonerete agli uomini le loro colpe, il Padre vostro celeste perdonerà anche a voi; ma se voi non perdonerete agli uomini, neppure il Padre vostro perdonerà le vostre colpe.

E quando digiunate, non assumete aria malinconica come gli ipocriti, che si sfigurano la faccia per far vedere agli uomini che digiunano. In verità vi dico: hanno già ricevuto la loro ricompensa.

Tu invece, quando digiuni, profumati la testa e lavati il volto, perché la gente non veda che tu digiuni, ma solo tuo Padre che è nel segreto; e il Padre tuo, che vede nel segreto, ti ricompenserà.

Non accumulatevi tesori sulla terra, dove tignola e ruggine consumano e dove ladri scassinano e rubano.

Accumulatevi invece tesori nel cielo, dove né tignola né ruggine consumano, e dove ladri non scassinano e non rubano.

Perché là dov’è il vostro tesoro, sarà anche il vostro cuore».

Vangelo di San Luca, capitolo 23, versetti 1-31.33.44-56

23 – ¹E, si u ngre e tërë mbledhja, e qelltin te Pilati; ²e zunë e e ngalestin, tue thënë: “Gjetëtim këtë çë prir popullin tonë, ture i ndaluar atyre t’i paguajën tributet Qesarit e thoj edhe se ai është Krishti rregj”. ³Pilati e pyejti ture i thënë: “Ti je rregji i Judhinjvet?”. Ai ju përgjegj atij e i tha: “Ti vetë e thua!”. ⁴Pilati i tha kryepriftit dhe gjindjes: “U nëng gjënj ftesë te ky njeri”. ⁵Po ata më fort thojin: “Ky njeri i prier trutë popullit tonë ture mësuar ndëpër gjithë Judhenë, çë nga Galilea njera këtu”. ⁶Pilati, si gjegj “Galilea”, pyejti nëse ai njeri ish galilé; ⁷e, si xu se ish nga vendi nën zotërinë e Erodhit, e dërgoi tek Erodhi, sepse edhe ai ndodhej në Jerusalim, ndër ato ditë. ⁸Erodhi, si pa Jisuin, u gëzua shumë, se kish shumë mot çë doj t’e shih, sepse gjegjnij shumë shërbise mbi atë, e shpresonij të shih ndonjë mërakull të bënur nga ai. ⁹E pyeti pra mbi shumë shërbise po ai s’i përgjegjej fare atij. ¹⁰Rrijin atje kryepriftrat e skribët ture e ngalesur atë më shumë. ¹¹Ahiera Erodhi, pra çë e shajti me ushtarët e tij, e veshi me një të veshur të bardhë dhe e dërgoi te Pilati. ¹²E u bënë miq njeri me jetrin, Pilati e Erodi në atë ditë, sepse më parë ishin mbë të zënë.

¹³E Pilati, thërritur kryepriftrat, krerët dhe popullin, i tha atyre: “Më sualltit mua këtë njeri si një çë prier popullin, e njo se u përpara juve e skalljova e s’gjeta mos një ftesë për të cilën ju e ngalesni; e as Erodhi, sepse na e dërgoi prapë. Njo, faregjë ky bëri se të jetë i dënuar për vdekje. ¹⁶Prandaj u, pëstaj çë e rrahënj, e lë të verë”. [¹⁷] ¹⁸Po ata u vunë tue thërritur gjithë bashkë e ture thënë: “Nxire nga jeta këtë e lëshona neve Barabën!”. ¹⁹Ky ish shtënë në filaqi për kryengritje në qytet e për vrasje.

²⁰Njetër herë prandaj Pilati i foli atyre, se doj t’e lëj të lirë Jisuin. ²¹Po ata thërrisjin fort e thojin: “Vëre mbë kryq, vëre mbë kryq!”. ²²E ai për të tretën herë i tha atyre: “Po çë të keq bëri ky? U nëng gjeta ndonjë ftesë për vdekje, tek ai. Mëndaj e rrahënj shumë e pëstaj e lëshonj”. ²³Po ata thërrisjin me thirrma të mëdha, tue lypur se t’ish i vënë mbë kryq. E të thërriturat e tyre shtohëshin. ²⁴E Pilati gjykoi të bëhej si duajin ata. ²⁵E i la atë çë kish qënë vënur në filaqi për kryengritje e vrasje, çë lyptin ata, e Jisuin pra ja la t’i bëjin çë dojin.

²⁶E, si e nxuartin jashtë, rrëmbyen Simonin, një qirenè çë vij nga dheu, e i vunë kryqen ngrah, se t’e sillë prapa Jisuit. ²⁷I vej pas një shumicë e madhe gjindësh, e grash, të cilat rrahjin stomahjin e qajin për atë. ²⁸Po Jisui u pruar e i tha atyre: “Bija të Jerusalimit, mos qani për mua, po qani për ju e për bijtë tuaj, ²⁹sepse, njo, vijën ditë kur të thonë: Të lumtura ato gra shterpa e ata barqe çë s’lenë bij dhe ata gjinj çë s’dhanë sisë. ³⁰Ahiera do të zënë e i thonë malevet: Bini mbi ne! e rehjevet: Mbulona! ³¹Sepse nëse mbi drurin e njomë bëjën këto, mbi të thatin çë do të bëhet?”.

³³E kur errunë te një vend çë thërritet Kutull, atje vunë mbë kryq atë e dy të keqtë, njèrin nga e djathta e jetrin nga e shtrëmbura.

⁴⁴Ish si ora e gjashtë kur dielli u vrë, e u err ndëpër gjithë jetën njera tek e nëndëta orë. E veli i tempullit u nda dysh. ⁴⁶E Jisui thërriti me zë të madh e tha: “Tatë, ndër duart e tua e lë shpirtin tim”. ⁴⁷E, si tha kështu, vdiq.

E si qenturjoni pa çë u bë, lavdëroi Perëndinë tue thënë: “Me të vërtetë ky ish një njeri i drejtë!”. ⁴⁸E gjithë ata gjindë, ardhur se të ruajin atë çë bëhej, kur panë çë kish ndodhur, prirshin ture i ratur stomahjit. ⁴⁹E rrijin atje, prej së larg, gjithë ata çë e njihjin, si edhe gratë çë i kishin ardhur pas nga Galilea, ture ruajtur këto shërbise.

⁵⁰E njo se ish një burrë çë thërritej Sepë, këshilltar i sinedrit, njerì i mirë e i drejtë. ⁵¹Ky s’kish qënë dakord me vendimin dhe me të bërit e tyre. Ai ish nga Arimatea, një qytet i Judhesë, e prit edhe ai rregjërinë e Perëndisë. ⁵²Ky vate te Pilati e i lypi kurmin e Jisuit. ⁵³E, si e zdrypi nga kryqja, e pështolli me një sindon edhe e vu te një varr të gërmuar te guri, ku s’u kish vënë adhe mosnjerì. ⁵⁴E ish dita e së prëmtjes, e dihej e shtuna. ⁵⁵E i vanë pas Sepës edhe gratë çe kishin ardhur bashkë me Jisuin nga Galilea, e panë varrin e si qe vënur kurmi i tij. ⁵⁶E, si u pruartin, përgatitëtin aroma e valra të mershëm. Po të shtunën u prëjtin, sipas kumandamentit.

1 Tutta l’assemblea si alzò; lo condussero da Pilato ²e cominciarono ad accusarlo: “Abbiamo trovato costui che metteva in agitazione il nostro popolo, impediva di pagare tributi a Cesare e affermava di essere Cristo re”. ³Pilato allora lo interrogò: “Sei tu il re dei Giudei?”. Ed egli rispose: “Tu lo dici”. ⁴Pilato disse ai capi dei sacerdoti e alla folla: “Non trovo in quest’uomo alcun motivo di condanna”. ⁵Ma essi insistevano dicendo: “Costui solleva il popolo, insegnando per tutta la Giudea, dopo aver cominciato dalla Galilea, fino a qui”. ⁶Udito ciò, Pilato domandò se quell’uomo era Galileo ⁷e, saputo che stava sotto l’autorità di Erode, lo rinviò a Erode, che in quei giorni si trovava anch’egli a Gerusalemme. 8Vedendo Gesù, Erode si rallegrò molto. Da molto tempo infatti desiderava vederlo, per averne sentito parlare, e sperava di vedere qualche miracolo fatto da lui. ⁹Lo interrogò, facendogli molte domande, ma egli non gli rispose nulla. ¹⁰Erano presenti anche i capi dei sacerdoti e gli scribi, e insistevano nell’accusarlo. ¹¹Allora anche Erode, con i suoi soldati, lo insultò, si fece beffe di lui, gli mise addosso una splendida veste e lo rimandò a Pilato. ¹²In quel giorno Erode e Pilato diventarono amici tra loro; prima infatti tra loro vi era stata inimicizia. 13Pilato, riuniti i capi dei sacerdoti, le autorità e il popolo, ¹⁴disse loro: “Mi avete portato quest’uomo come agitatore del popolo. Ecco, io l’ho esaminato davanti a voi, ma non ho trovato in quest’uomo nessuna delle colpe di cui lo accusate; ¹⁵e neanche Erode: infatti ce l’ha rimandato. Ecco, egli non ha fatto nulla che meriti la morte. ¹⁶Perciò, dopo averlo punito, lo rimetterò in libertà”. [ 17] ¹⁸Ma essi si misero a gridare tutti insieme: “Togli di mezzo costui! Rimettici in libertà Barabba!”. ¹⁹Questi era stato messo in prigione per una rivolta, scoppiata in città, e per omicidio.
²⁰Pilato parlò loro di nuovo, perché voleva rimettere in libertà Gesù. ²¹Ma essi urlavano: “Crocifiggilo! Crocifiggilo!”. ²²Ed egli, per la terza volta, disse loro: “Ma che male ha fatto costui? Non ho trovato in lui nulla che meriti la morte. Dunque, lo punirò e lo rimetterò in libertà”. ²³Essi però insistevano a gran voce, chiedendo che venisse crocifisso, e le loro grida crescevano. ²⁴Pilato allora decise che la loro richiesta venisse eseguita. ²⁵Rimise in libertà colui che era stato messo in prigione per rivolta e omicidio, e che essi richiedevano, e consegnò Gesù al loro volere.
26Mentre lo conducevano via, fermarono un certo Simone di Cirene, che tornava dai campi, e gli misero addosso la croce, da portare dietro a Gesù.
27Lo seguiva una grande moltitudine di popolo e di donne, che si battevano il petto e facevano lamenti su di lui. ²⁸Ma Gesù, voltandosi verso di loro, disse: “Figlie di Gerusalemme, non piangete su di me, ma piangete su voi stesse e sui vostri figli. ²⁹Ecco, verranno giorni nei quali si dirà: “Beate le sterili, i grembi che non hanno generato e i seni che non hanno allattato”. 30Allora cominceranno a dire ai monti: “Cadete su di noi!”, e alle colline: “Copriteci!”. 31Perché, se si tratta così il legno verde, che avverrà del legno secco?”. 

 ³³ Quando giunsero sul luogo chiamato Cranio, vi crocifissero lui e i malfattori, uno a destra e l’altro a sinistra. 

44 Era già verso mezzogiorno e si fece buio su tutta la terra fino alle tre del pomeriggio, ⁴⁵perché il sole si era eclissato. Il velo del tempio si squarciò a metà. 46Gesù, gridando a gran voce, disse: “Padre, nelle tue mani consegno il mio spirito“. Detto questo, spirò.
⁴⁷Visto ciò che era accaduto, il centurione dava gloria a Dio dicendo: “Veramente quest’uomo era giusto”. ⁴⁸Così pure tutta la folla che era venuta a vedere questo spettacolo, ripensando a quanto era accaduto, se ne tornava battendosi il petto. ⁴⁹Tutti i suoi conoscenti, e le donne che lo avevano seguito fin dalla Galilea, stavano da lontano a guardare tutto questo.
50Ed ecco, vi era un uomo di nome Giuseppe, membro del sinedrio, buono e giusto. ⁵¹Egli non aveva aderito alla decisione e all’operato degli altri. Era di Arimatea, una città della Giudea, e aspettava il regno di Dio. ⁵²Egli si presentò a Pilato e chiese il corpo di Gesù. ⁵³Lo depose dalla croce, lo avvolse con un lenzuolo e lo mise in un sepolcro scavato nella roccia, nel quale nessuno era stato ancora sepolto. 54Era il giorno della Parasceve e già splendevano le luci del sabato. ⁵⁵Le donne che erano venute con Gesù dalla Galilea seguivano Giuseppe; esse osservarono il sepolcro e come era stato posto il corpo di Gesù, ⁵⁶poi tornarono indietro e prepararono aromi e oli profumati. Il giorno di sabato osservarono il riposo come era prescritto.